MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Nono sei, certamente, quizáves, De algún xeito arbitrario, Quizáves, pode ser, non sei. Teño que pensalo, mira........ Din, ao mellor, Máis o que é branco non é máis que branco. As luces acesas na noite para dar un face luz, están, Aos teus ollos claros, coma a auga crara do mar lento, Podo mirar, sen dúda longo tempo habitante de si mesmo, Eu esperando a ser o que ti me pidas, Eu en pé no medio da marabunta Marmurio de xente alporizada, Queixume dun can doente, Laio do preso político, Da dor quebradiza, E os nenos felices Xogando as canicas de cores No xardín da fermosura Do ensono constante Onde a dor ten a coor cáseque Poidera ser unha inxustiza tremenda, Nenos que asulagades meu ser enteiro Da máis fermosa felicidade, Canto de menos os boto, meus queridos meniños Mais o tempo non perdóa, E a agulla do orloxo non da descansando. Tempo que non é pedra, Pedra sobre pedra, Verdín húmedo, Valado de pedras...

Este poema pertence a antiga revista, NINGURES, NIN REN, NINGUÉN ano de 1974, dos alumnos de FILOLOXIA INGLESA, do Colexio Universitario de Vigo. Foron tempos moi difíciles, tempos da dictadura. ¡CUIDADO! ¿No sabíais que, Hay tremndas olas dictadoras Que barren a cada grano de arena y, que todos los granos de arena formamos la playa? Miguel Aquí estoy: desnudo. Carcomido Con varios puñales clavados lentamente. Si, estoy, ¡Que pasa! Sólo eso: tirando guijarros al mar solitario No hay compañía a mi alrededor Y vivo entre los hombres enmascarados Y tan reprimidos Y perfectamente lavados cerebralmente A mi alrededor, todo ésto: ¡Carnaval! Cada cual se disfraza como puede Y como mejor le dejan. Aquí estoy: "enamorado" Con los brazos más abiertos que nunca. Con los besos que ella me dá Y con su cuerpo de amapola mustia y descorazonadora. Aquí estoy; "escribiendo" Y es un poema más. No creais que paro poemas. Las p...

SITUACIONES CRÍTICAS DE LA VIDA Poesía del siglo XX. AÑO DE 1974. Me levantá lleno derabia. Mi caballo me había tirado. Mi corazón fue de arrebato A luchar con el aire contaminado. Rabioso fue mi sentir Al todo aquello oir. Era cuestión de pùdrir Y dejar de sentir. Con mi corazón en lanza, Fui a luchar con sedientos cuerpos. Aquellos fantasnas tremendos hombre, Y no hubo batalla, Y todo se cubrió de falsos abrazos. Carteles enormes, Colgaban del cielo Pintados con sangre Y decían: mentira y más engaño. Eran batallones mentirosos Que "abrazaron" a mi corazón en lanza. Cien años pasaron Y eran pocos adelantos mentirosos. Y me lo dijo una estrella Que navegaba por un olvidado manantial. No brilla el Mundo Y de hienas se apodera. No quise crear a la estrella: No mentía Y sólo era que temía. El mensaje fue dividido Para el olvidado Mundo Y era el Tercer Mundo. Mi espíritu Ese mar confuso con ramas estranguladoras. Mi pensamiento, Así de obscuras Ya sin bravuras Y se acabaron las t...

Me fuí al recogido puerto De aquel peñasco. Hacía frío Y el frío sudor mi frente acariciaba. Me olvidé del mundo por cuatro horas, El alba comezanba Desesperada A acariciar la tierra fría. Nueva fecha Y distinto día Ya surgía En la brecha. Pajarillos con músicas amarillas Cantaban al mundo en astillas. Un manantial de agua fresca Besaba esa roca ya gastada. Mi sed Y mi manantial, Mi manantial Y mi sed. Ellos se juntaron, acariciando labios Y la frescura retumbaba en mi boca. Erguime Sediento de andanzas Por verdes prados. Fuí el Caballero Don Quijote, Sobre un caballo de piedra. Mi lanza era corazón saliente. De trote en trote En la hierba caí, Desventurado Pues mi caballo me había tirado.. Mi espíritu Ese mar confuso con ramas estranguladas. Mi pensamiento Así de oscuras, Ya sin bravuras Y se acabaron las torturas. Me voy a un monte: El monte ...

28/12/ 1974 Fíjate en el año: contexto socio-político diferente al actual. MIS AMIGOS. Mi primer amigo fue un marinero. Mi segundo amigo fue un campesino. Mi tercer amigo fue un obrero. Mi cuarto amigo fue un ovejero. Pero un día me encontré a un "Gran Amigo": ¡Yo! y explotaba al marinero, al campesino, al obreo y al ovejero. Me olvidé de todos ellos. Mi gran amigo era "el dinero" Miguel Dubois.

Conviene fijarse en el año, porque no es el mismo contexto social. ´Día 30 de noviembre de 1974 Soy poeta de la Alameda del Olivo, Cantaría, no a cinco océanos Y a cien mares cubiertos de coral. Soy poeta de Olvido, de La tierra en que vivo. Cantaría a cien mujeres vestidas de alegría y a dos cientas en la esparanza. Soy poeta que guarda el corazón en el fondo, De un territorio, sin remedio. Cantaría a los desiertos de la tierra, Cubiertos de arena. Soy poeta del otro mundo Cantaría al barco en alta mar. Quinientos marineros cogen la red del amo. Miguel Dubois.

Pontevedra, a 6 de deciembre de 1983. Me llevas a tu mundo De teclas y cuerdas Piano extraño. Me haces sonrreir a al tristeza, Me traes recuerdos de la nada absoluta Me siento enamorado de tí, Piano, Dedo a dedo Nota a nota, Canción a canción. Miguel Dubois. Arrícame o derradeiro laio da ialam Atópame no meu corpo nú Aspértate dun estrano sono de outono. Todo é unha grande néboa branca, Todo escomenza, Todo remata, Dénde o útero Até as cinzas que voan polo mar. Miguel Dubois.

Rendir heime rendir ante a túa palabra íntima, A palabra que non fire e ama, Falando verdades completas, A xeito de discurso agarimoso. De que me vale o teu berro insolente, De que vale a túa perda de tempo útil. Fálame co sosego debido, Có respeto convinte, Non invirtas a verdade concreta, Con falsos decoros inútiles, Fálame ben, con seguridade fonda E aplomo consiste, Non sexas un mintirán de segunda. Utiliza o verbo amar dabondo. O tempo val a pena amigo Xúnguete aos tempo da verdade, Non habites en paradisos inexistentes, Mostra a túa faciana limpa, Tal coma é, Mírame fítame a túa mirada en mi Acude ao fondo dos meus ollos E non habites na penubra escura. Habita a vida enteira para habitala, Vive, me amigo, meu querido amigo. MIGUEL DUBOIS.

Manuel e otros compañeiros/*as máis tocounos pasar cáseque un mes na femosa illa de Irlanda. A verdade, para min, foi unha estancia maravillosa. Non somento estudábamos na School of Languages, se non, tamén tivemos a oportunidade de coñeres sitios maravillosos ca Costa Oeste como os Cantiles de Moher. A beleza aquí non ten desperdicio. Estos lugares na vida real a na vida das películas forin protagonistas de primeira. Irlanda está carregada de beleza indudable, tanto a costa coma o campo ateigado dun verde fermoso, vacas, ovellas, cabalos. E o mar de Irlanda é coma a saída dende o fin do mundo

GRUPO DE PROFESORES XUNTOS NUN XARDÍN NO CENTRO DA VILA. AQUEL DÍA FOI MOI BONITO E SEMPRE ESTARÁ DENTRO DE MIN.

LEMBBRANZA PRIMEIRA Nunca mirei o sol, No verán. Somentes imaxes De tí, Meu amor. NOITE DA ESPERANZA Noite da esperanza Namentres que lúa brile E durmes a miña beiriña. Noite da esperanza Queimado o sol ficou, E somentes as estrelas fican, Estás a miña beiriña, E somentes apreto unha almofada sen peitos. Noite da esperanza Durmo entre os sonos da liberdade, E unha desesprada agonía ilimitada Habita no meu interior. Noite da esperanza Os eidos cheos de balumada E estáticos os corazóns E a imaxe túa Ateiga unha boca chea de bicos. Noite da esperanza, Os barcos e os bois Marcharon dos peiraos e dos alpendres. Noite da esperanza Xurdíu entre o amor que non esquezo, Antre unha loita Con unha almofata sen peitos. MIGUEL DUBOIS

A 18 de xuño de 1975. Soledad sonora, de mar y arena. Allá, sólo, en la orilla a 100 pasos de la muerte. Camino de largo trecho de playa. Siempre voy y siempre vuelvo. No miro atrás, aquellas huellas marcadas Por unos pies, que se acercaron al mar, Y el cuerpo agresivamente, arrancado, De la arena, con destino a la muerte. Sigo caminando, siempre voy y siempre vuelvo. Le pregunto a las olas, si vieron partir al dolor Responden airosas: el mar se encargó. Porque es el mar tan poderoso. Porque te cebaste en la agresividad, Y ahora me hieres de muerte. Pero, yo sigo caminando, Siempre voy y simpre vuelvo. Con el poderoso jamás podremos. No le podremos a este gigante oceánico, Iremos a por el gran Océano del dolor, Pero yo sigo caminando, lento Siempre voy y siempre vuelvo, Camino y camino, Y siempre las misma tremenda desesperación, Mientras voy marcando el sendero sobre la arena mojada, Pero nosotros seguimos camina...

Penso no que son, No que sinto E no que amo. Canto me custa rexeitar. Mágoa daquel que odia Somentes perde o tempo, Facendo da existecia Espacios inútiles. Vivo para vivir enteiro Na integridade do que eu son. Sendo o que eu son Sen o sentimento zafio E miserento que fire as almas dos homildes. Vida, suma, preciada vida, Amor íntegro dos amores Cor con ferida de morte. Vivo para respirar o ar ceibo e limpo. Vivo para vivir a vida enteira. A vida é un fermoso agasallo irrepetible, Que, intensamente, debemos disfrutar. Non vale a mentira que esgota, Non vale a traiduría que mata a conciencia limpa. Vale a valentía de seres ti, De ser tí o que tí eres, Non unha simple marioneta circense. Vive, deixa vivir Non afogues os suspiros de amor fondo. MIGUEL DUBOIS

Benqueridos compañeiros e compañeiras: supoño que na vida debemos de levar o acontecer cotiá do mellor xeito posible. Gustaríame compartir con todos vós, por escrito, as bonitas experiencias que poidemos pasar en NORWICH. Sei, perfectamente, que houbo xente que pasou momentos duros, ao mellor porque a máquina corpórea non estaba a punto, ou ao mellor, pensabas, sempre, no mesmo asunto, e non saías del. Boeno é coma estar no ponto de saída, querer avanzar e ser "incapaz". Todos sabemos o sin sabor destas situacións desagradables, pero, claro, as veces, arrincar custa e por a máquina en movemento aínda máis. Diría Alfonso Daniel Rodríguez Castalao, "Cousas da Vida". A vida si a vida: un do dereito e outo do revés. Boeno, sigamos: agora que son "bloggero" que non é o mesmo que "rockero" podo compartir con todos vós as miñas experiencias, as cousas máis pequerichiñas da miña vida que son as máis fermosas. A chegada, se vós lembrades a HEATHROW, foi, ...

A vida é una novela inacabada, De fermosos capítulos de longas hestorias parciáis Doces ou amargas, a según. Móvomo polo libro vital único e inacabado. Avanzo na perduro de números mas outos, Vou pasando as follas do libro da vida. Vou acadando as miñas devocións superemas, Os meus momentos de tristura E a inmensa ledicia que me produce Abrazalos momento ledos. Pasan capítulos enteiros das nosas vidas Tranquilamente sen darnos de canto, Reloxo do tempo dinámico, A faciana cambia A pel enrrúgase E quizaves un sabor amargo Enche os sentimentos vitáis. E o libro vital O única que me toca, A hestorio dun comenzo distante E o interrogante tremendo Ao falar da derrdeira viaxe. Miguel Dubois

Por nós ,José Ángel. Chámanme "O Graña" E nacín na fermosa vila de Bueu Mariñeiro, Á rente de deliciosos Piñeiros Verdes. Praias lindas e areosas, brancas e douradas Posuímos a beiriña do mar. Barcos coloridos, Barcos grandes e pequenos. Toda unha flota forte, Que ao mar bravo reta Nas noites de invernía pura. Non temos medo ao miserento "medo". Erguemos a testa enteira dereita, Por nós, Cando de costado baten as ondas Con forza co costado. Son de Bueu Maravilloso, Gozando da beleza enteira, Das máis fermoosas postas de sol. Altivo miro a Illa de Ons, Que coma unha pantasma estrana Atópase deitada No medio do mar enteiro. A Illa do Santo É coma se fora un barco amarrado Cargado de tódola fermosura. Son amante fondo Da miña paisaxe bela. Amo fondamente a vida toda. Antigas fábricas conserveiras Naqueles anos estranos e duros De peixe fresco E latas de conserva prateadas. Mírabase a necesidade polas r...

O vento quente vai queimando palabras amorosas esquecidas. As palabras de amor penduraban nunha arbre perdida, Coma as follas de outono, antesá do frío invernal. Saían pola boca aberta as palabras, máis o menos, de sempre, Aquelas que ferían de morte as cores famentas do amor queimado. Dame unha palabra doce, Dame un cachiño de amor, bícame, fondo e lene. Quítame do mundo que fire, de cotío, mágoa! Enrólate no meu longo pescozo de xirafa preguntona. Encende a cacaherela interior do meu cor, Teño sede de amor fondo E pido xustiza constante Por ser facedores de absurdas inxustizas. U-los dictados das palabras perdidas no medio do ar fétido, U-los conceptos fundamentáis da convivenza humana. U-los teis biezos lenes, U-las túas verbas amorosos, U-los cabalos salvaxes á rente dos cantiles abandoados, Namentras o vento forte pentea as súas criles fermosas, E, din, eso, creo, que de súpeto, encendéuse Unha lus estrana e en dende aquela Homes e mullere...

Substantivo claro e perfecto, Lenidude da palabra amorosa, Rexeito, totalmente,a feito violento. Amo o verdadeiro amro, sempre, Quero o feito de querer e ser querido. Rexeito as mentiras asasiñas, Namentres, coido, por desgraza, Polas paredes da casa mitireira, Van tecéndose teas de araña absurdas, Cando a presa está a piques de ser degullada, Faise a fame dun momento desesperado, Apágase a lus do día pertinente e concreto E queda instalasa a noite pecha. Escoito na lonxanía perfecta, On son dunha gaita acesa Perdida no vento ferinte, Namentras o vento absurdo Fan que os corboráns negros Planeen, soave e lenes, na superfice do ar freso. Un cego con gafas de sol vende cupóns Polas rúas estreitas, Ganando a súa vida cotiá Vendendo cupóns de sorte. MIGUEL DUBOIS

Envelenada boca, de palabras absurdas Emerxen dun volcán inútil apagado e asulagado de penas fodidas e desalentadoras, A palabra sobrante, a risa doente de medo absoluto, capacidade do absurdo A cacidada da palabra vendida, no nome da envexa continúa, O timo pensado, o xuizo absurdo que a modo de trono inútil Escacha a tranquilidade sotida nun fío branco. A perna rota que camiño vieros perdidos de ilusos, preversos. A lus apagada ou o candil escachado, noite tremen da e escura, Silenzo absoluto abero a noite negra. O berro roto que afúnde na noite de silenzo tremendo. O lobo negro ferido de morte absoluta. A fogueira que non queima desesperada e absurda, Os piñeiros voando todos polo ar perdidos sen rumbo fixo A choiva de coitelos asasiños, Que tempo tremendo que se durme nos espazos valeiros A inocencia transmutada en falsas alarmas perdidas, No medio do tempo que queima horas dabondo por día enteiro. Como explicarche, amigo indiferente, O rumbo que pe...

Érguete enteiro con toda a túa forza característica Non bascules na absurda do medo imposible Habita , sempre, en tí mesmo, Non habites no mundo alleo, Non roubes a palabra perfecta, Non acales o marmurio das augas dun río belo e fermoso. Admite que es como ti es Nen máis ne menos, Nen gran de home, Nen home pequeno. Son o tempo que me toque vivir no tempo, Son eu, pero si diferente a tí, Cada un de nós é un mundo diferente, Debémonos o mutuo respeto e amor consistente. É por eso que condéo os absurdos de calquera tipo de absurda violenza. Gústame habitar e querer quero habitar na paz asumida, Que, día a día, me pide a paz conmigo e a paz cós demáis, Que absurda linguaxe De parolas absurdas, Queiman os fins dos días En fermosas postas de sol fermosas. Habito para vivir a vida Enteira a ela me entrego e me debo, Con xustiza enteira Non con falsas promesas De absurda esperanza. Habito a vida enteira, Para at...

Que bonita é cando sinto vivila vida íntegra. Dame a impresión que sinto o ar respirable, Que toco a sensibilade do sentir a vida. Parés, que toco a vida enteira,, E me acollo aos brazos dela en forma decisiva. Amo os sentimentos vividos fondamente. Nada eu quixera rexeitar, Nada eu quixera eu xulgar, Nada eu quixera condear. Quen me dá permiso, para habitar Nas palabras alleas? Que me dá permiso para escachar a delicia de vivir? Por esa razón fundamental, Amo, fondamente, a vida enteira, E non rexeito os momentos duros Nos que o verbo sofrir Non é un absurdo engadido Se non é un capítulo duro da existencia vital. Vivo sentindo que toco a vida Coa torpeza dos meus dedos torpes e enganados. Non perdo a esperanza futura, Froito de admitir a dureza vital. Amo o canto dos paxaros ceibos, Que cantan fermosas cancións Nas ponlas das roseiras amarelas No xardín da ledicia constante. Que bonito é vivir ledo E que obriga é aceptar o sofrim...

Happy face, Mr Wilde REFLEXIÓNS SOBRE O AMOR. A palabra AMOR, tedémolo, sempre a idealizada. O AMOR, como tal é UN ACTO PERFECTO DE ENTREGA AO OUTRO. Supoño que o que ama, cólmase do máis fermosos dos sentimentos. AMAR, non é, somentes, AMAR, a muller que contigo comparte o teu corpo e a túa psique. A convivenza das psiques son fenómenos máis complexos, e o acto de AMAR, moitos veces, leva implícito o acto de nada recibir nada a cambio. O AMOR, penso eu, que debe ser un acto desinteresado, un acto altruista, é un acto de amor. O AMOR, é o xerador de múltiples pasións, pasións que, as veces, entran en conflicto, na que o instito do ser humano pode COA ARTE DE AMAR. Neste caso, dá a impresión que A ARTE de AMAR, desaparece porque os conflictos da psique chocan. Coido que o amor, debería ser un acto permanente, pero é moi difícil que o AMOR, sexa para sempre. Eu, cando era máis xove, era partidario da filosofía de JEAN JACQUES ROUSSEAU, pero có paso do tempo, vaste desenganado,e vas mi...

Alumeános nas noites fondas. Luz nouturno, Punto da orientación. Luz de Fisterra. Aluméame, sempre, Nas singladuras vitáis. Hai un Faro en Fisterra, Nesta luz acesa non eiste o Fin do Mundo. Finisterra. Miguel Dubois.

O Mundo de Fisterra, É unha porta máis aberta ao mundo ceibo, Nel podes comprobar como son, Os sentimentos dun poeta descoñecido, Afortunadamente. De que vale a pantalla externa Do que eu son? De que me vale o folklore absurdo, Dos falsos andamiaxes da absurda farándula? O Mundo de Fisterra é unha fiestra máis Aberta ao mundo de par en par. Temos días de combate constante, No que o Océano de Fisterra Está bravo, E nel danse absurdas batallas marítimas No que o vencedor é aquel que honra a xustiza. No Mundo de Fisterra, Pódense descubrir Micromundos útiles, Que te axudan a resisitir Os combates inxustos De maneira doada e lene E sen absurdos labirintos Que non son máis que absurdos Xogos de palabras inútiles. Nesta Mundo de Fisterra, Temos días de sol grande e fermoso. Sentámonos os dous na beira dos cantiles de Fisterra, E observamos que non é o Fin do Mundo, Pola contra é todo un espectáculo de belez...

Non vivo sen a fonte do sosego, Que adormece a dor que me habita, Da paz que asulaga os camiños da vida. Que absurdo é resistirse ao certo á realidade constante Que me ergue polos camiño da vida enteira. Que inútil acción é alimentarse do baixo instinto ferinte. Mágoa, do ser humano cheo de envexa e xenreira. Admito as cousas como son e son o que debo de ser. Admito a verdade enteira Aquela que me vai abrindo portas diferentes. Non soporto o mundo mintirán, Que abre doorosas feridas traicioeiras, Non rexeitas do que es, E asume o que será, Pero non fagamos do futuro próximo, O que non sabemos, Admite e rexeita o que non convén Porque, de novo, abre absurdas feridas Pérdidad de tempo inútil, Como vas recuperar O tempo no que non fuches unha persóa honrada? Perdiche o tempo falso Perdiche toda a túa credibilidade enteira. Que mágia máis grande ser o que eres! Mágoa! Miguel Dubois

Na máxima lentitude prolongada e tépeda A ti me achego coas miñas mans abertas Libro branco aberto de par en par, Ao mundo de agarimo constante. Que pequeniño me atopo, Sen esoitar lentos os latexos Do teu corazón ledo e aberto Ao mundo das ideas máis concretas, Aquelas que conducen ao íntimo interior, Son dos son habidos no interior Do teu peito perfecto, Que nas noites de invernía fría, Agarimo lentamente coas miñas mans abertas. Recorre sen repouso a túa branca pel, E as túas costas invado lento e soave Coas miñas mas pequenas e torpes. Sinto que a de chegar o verbo amar querido, Verbo do íntimo e do interior constate, Latexa con forza suprema, corazón aberto Enteiro ao dimensión concreta de verbo amar. Namentras as miñas torpes mans Faille cortesía deliciosa, A túal pel branca como o leite branco Das vacas brancas e negras e grandes, E cando a ti me entrego Perdo a miña identidade interior. Asulágome a ti toda, perdido de amor, ...

PRAIA DE RONS. Cantos anos, mellor veráns enteiros vividos, Neste fermoso lugar de Rons, Nome aristocrático, Península de Cantodorxo. Euforia iifantil, choro de un neno loiro Ou de cabelo negro coma o carbón daquelas caldeiras Xa inexistentes, Caldeiras da lembranza E o fume da gran chaminea ríxida e longa , Inexistente chaminea ergueita. As mullleres vestidas en verdes mandiles Escritos seus nomes en letras bermellas Ían a fábrica conserveira, Limpaban o peixe coidadosamente, Sen axuda de máquinas automáticas, Ían enlatando o peixe nos envases prateados E o aceite andaluz das olivas de Xaén Mollaban o alimento froito do mar de Arousa, Ou de mares alleos a esta fermosa Ría da Beleza, Na que durma tranquila e leda A Illa da Arousa. Tempos da miña nenez querida, Julio, Fofi, Mari-Glori, Clemente, Quitita, Arturo, José, Perico, Lisi, Cecilia, Pepa, Antonio, Gloria, Adriana, Agustín, Paquita, Clemente Pai, Carlos, Nocha, Ricardo, Virginia,...

BELEZA DUNHA NOITE DE VERÁN. Sálvora Illa dos deuses marítimos ao fondo. Maravillosa Ría de Arousa, Verán nouturno, San Vicente de O Grove, Barcos pescando dabondo e continuo E no teito do ceu unha estrela sorprende e brilante, Un astro maravilloso Que afunde a noite enteira Nun ton de dourados fermosos. Cons e pequenas Illas de Cons. Naturazeza maravillosa, Dende San Vicente de O Grove. Delirio delicado dunha Naturza perfecta e nocturna. Miguel Dubois

Martelo duro, pum, pum, pum...plam.. Forza to traballo forte e forte. Dame o pan merecedor. Martelo que bate con todo a rabia posible, Plam, plam, pla... Dureza suprema e calculada. Ferro cambeante, Fragua ardente, Forza exacta, Sudor da fronte, ferreiro forte, Traballa na fragua, do calor intenso, Intenso calor e forza dun ferreiro forte, Golpe constante, Golpe fixo, Ferro moldeable, Plin, plin, plin.. O sudor é calido e costante, Toda a forza suprema, leva no seu brazo forte. Plon, plon, polon... Ferreiro, fragua, ferramenta, forza... No taller da fragua ardente, O ferreiro moldea ferros antes tesos. Figuras fermosas esculpe, Pezas arranxa a destra e sinistra. Ferreiro do ferro da Rúa do Ferrol, Construo sonos quentes de ferro A un razoable prezo. Miguel Dubois

Enteiro, sempre, a tí. Na friaxe da mañá de invernía, contigo. Ao logo do día mundano, a túa rente constante. Deitado na noite enteira, asulagado antre o teu peito branco. No límite de tódolos amores posibles, sempre contigo. Non me persigues, non, é certo, E eu non te persigo, Estamos xuntos por todo amor querido, Sen trabucos absurdos, Sen palabras ferintes, Ao mediodía solar, Ou na medianoite, A lus dunha vela branca, Amarrados os dous, Achegados ao gran arte de amar, Estou contigo, porque te quero tanto e moito. Quéroche os días ateigados de amargo sudor inútil, Ou os días trites de bágoas constantos. Sufrir. Sempre contigo estou, a túa rente, Aínda, meu amor, que non estes Na túa presenza física Que me amarro a tí Cunha aperta de amor desesperado. Aberta está a fiestra de cadradiños verdes, Fóra caen as primeiras pingas do outono, E na túa boca caen os primeriros bicos da mañá, lene e doce. Miguel ...

A luz enteira do grande astro solar, Facía a mañá máis linda e fermosa. Ao mesmo tempo nubes escuras, dor ferida, Ián cubrindo a face do ceu branco azul e gris de Norwich, County Northfolk, East Anglia, O mañá íase facenso máis escura, Menos fermosa e desexable. A xente, sen presa, aparente, ía deixando as rúas valeiras Ían desaparenzo o marmurios inútiles das voces acesas E de cando en vez No meio do verán tépedo e doce Ían pasando polas rúas coches tristes e desfeitos, Dos tempos perdidos Da torpe de ciadade de Nunca na Noite. Norwich era, íase facendo, ao mesmo, A máis afastando vila de tódolas vilas Dos eidos da ledicia que alumeaban, denantes, Pasamos a creazón Dun munto torpe. O día ía cambeando, lento, torpe e estúpido. Norwich ía perdendo o seu senso ledo Ateigaban a súas rúas pantasmas nocturnos Vestidos de branco coma os algodóns brancos Máis brancos que a cor pura da neve. Que nos axudan a curar as feridas que doen constantem...

Entro lento nesta noite enteira De silenzos longos. A quietude da noite pecha, silencio continúo. A carencia da luz que alumea polo día enteiro. Entro no silencio, quedo, Durmos as derradeiras palabras pronunciadas, Pecho os meus ollos craros, Entrégome enteiro o mundo dos sonos íntimos, Sou eu un soñador constante, Que deixa a consciencia de noite, Que erga a ledicia a mañanciña, Pero pola noita queda, Esquezo enteiro, Que o Mundo enteiro, existe, Achégome as sensacións lentas e ilustres Das verbas nocturnas Que son nada máis que silencios constantes. Deitado estou nun lugar, na miña cama longa Durmindo estou en fermosos lugares, Tódolas noitas a miña xeografía cerebral Percura lugares diferentes No que vivir soñando, Nametras descanso, No fondo das noites constantes Miguel Dubois