O TEATRO DA VIDA
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 26 de febrero de 2009 O TEATRO DA VIDA Dinme de conta, Que toda daba igoal. Os ideáis perdidos, A función do respecto social. Afíxenme a facer a función teatral cotiá. Dama unha lixeira impresión percibida, Que tratábase de estar no mundo circundande, Estar canso, estar por estar, estar sen estar, A modo de moble colocado no medio Do espectáculo vital, da trifulca diaría, Sentinme como un actor profesional vital. Cada día facía unha diferente función. No meu interior era eu enganado engadido, Un pensamento efímero triste e deprimido, E no me exterior facía a función, Dun perfecto Antroido a destempo real, Da súa celebración temporal. Estaba máis pendente da beleza absurda, Do disfraz lucido á miña riqueza interior. Era o Grande Teatro Vital, Facer o que me petare, Ser artista famoso E habitante do máis puro egoismo, Caíndo no egotismo absurdo, Que xeneraba non poucas reaccións adversas. Miña Función Vital era constante, E en cada momento do día a vi...