CHEGAREI A TI
Chegarei a ti No lugar máis fondo Deixando de ser O que nunca quixen Ser E estarei perdido En un lugar calquera Da miña amada terra E perto de Boimorto Aló ónde a intensidade Do visible faise pura luz E se expande Toda a súa forza Nos lugares máis ocultos E nas terras de ningurés De ninguén Invade toda tua voz Polos campos de millo verde Que esparan a setembro Para recoller a seu dourada coor Gardaremos o froitos maduros Nos feixes de luz intenso Que rematan No derradeira palabra Da canción cantada Eu son o quiero ser Unha luz haches Que un día naceu En Boimorte E que non sei ónde Deixará iluminar A forza da súa voz. Miguel Dubois