TRONADA DE VERÁN PERDIDO
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1 de decembro de 2008. Vaise todo E nada queda. Estoura o potente trono matutino Namentras lapas de lus fonda azule e espontenea, Cobre o ar de tronanda tremenda. O ar está quente, A hunidade é intensa E se perde polo ar perdido Na inmensidade da perfecta transparencia. Un tremendo lóstrego azulado Pérdese na dimensión etérea. A Natureza fermosa axítase, Como un enfermo epiléptico. Ante un novo estrondo tremendo. Comenzan a caer as primeiras pingas de choiva perfecta, Saio o xardín belo e me deixo mollar polas pindas grosas, Dunha tronada de verán perdido no tempo de tódolos tempos perdidos. Son eu, o mesmo, no medio deste fenómeno natural magnífico. A calor pesada vai cedendo E o cheiro a terra mollada, É un cheiro natural que carece de artificiliadade. É un día perdido no tempo perdido dun agosto quente, Escravo de tódolos veráns. Síntome un home feliz e molladao polas pingas prateadas ...