MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Pontevedra, ao 6 de setembto de 2008 Non me des o Mundo enteiro, se eu cho pido, Danme un anaquiño de paz, tan si quera. Non me vaixas a Lúa chea do fermoso ceu, Dame un cachiño dunha estreliña brilante. Sosego teño do teu presente fermoso O día está tranquilo E pola Rúa do Sosego, circulan vehículos dormidos O día está quedo, porque son feliz, Porque me quero tal e coma son, Porque non rexeito a parte mala do meu ser íntegro, E coido con ledicia a parte bonita do que eu son. As farolas durmen acesas, dereitas polas rúas da cidade. Os amantes constantes, bícanse docemente. O Río está quedo e lene A cidade bonita soña con ser más bonita que bonita. E eu sono para estar contigo, solos e xuntos por sempre, Meu amor fondo. Miguel Dubois.

Pontevedra, ao 6 de setembro de 2oo8. Que necia verba vóa bolboreta torpe No ar doce do xardín polícromo. Que suma delicadeza a cor dos xeranios vermellos, Que flor de desexo intenso Asumo no paso do tempo vivido. Achégome a vedade ,íntegro, Fuxo bulindo Do marmurio mentirán. Xardín delicado das flores delicadas Acollerme non lugar Á vosa rente, Lene e quedo. Miguel Dubois.

Pontevedra, ao 6 de setembro de 2008. Palabra tebra, marmurio falso, Falsa palabra, Engano miserento, Deshaucio personal, Infelicidade transmisora, Sinistro da palabra morta. Mentira constante descubro, Na infeliz mente insconstante. Mágoa o exceso da palabra, O antiverso a palabra escachada, Mágoa miseria humana, Chama dabondo no mundo incomprensible. Mentira e mentira Amén, por sempre. Miserenta palabra rota e absurdo Palabras falsas ateigadas Do máis desalentador aire xusto. Chaman a mentira, Están reconstruíndo a mentira Denantes constrído. Miguel Dubois.