AMOR E DOZURA É VIVIRPontevedra, ao 17 de Maio de 2.017. DÍA DAS LETRAS GALEGAS ADICADO A BEGOÑA CAAMAÑO. Naceu no Barrio do Calvario de Vigo, O 14 de Octubro de 1964 E finou en Compostela o 27 de Octubro De 2.014. Xornalista, activista, femenista. Comezou a súa carreira en Radio Popular E Radio Noroeste de Vigo. Corresponsal Da Axencia de Noticias de Galicia e do Diario El Sol, En 1.989 traballa na Radio Galega. Con Ana Romaní Transmite “ Diario Cultual” galego, Amosa a súa perocupación pola Crise do Prestige. Defensora dos Dereitos da muller. Loitadora Contra a violenza de xénero Defensora do aborto E moi antimilitarista Membro da Asociacián das Mulleres Galegas na Comunicación E de Mulheres Nacionalistas Galegas B II Loitadora constante, combativa Amante da xustiza, reivindicadora polo Ben común, combativa Begoña de pequena mudaba Os modos de xogar de xénero. Non lle gustaba xogar as bonecas Ou as casiñas. Xogaban a interpretar Filmes cinematógraficos, Mais masculinos, non femeninos, Era rebelde, inquieta, personalide Forte, fantasiosa. Alumna de francés de María Xosé Queizán, Foi estudante de Maxisterio en Vigo. Pero non chegou a exercer nesta profesión Tiña tres irmáns máis Miraba o periodismo Como arma para combatir Escritora Sempre estaba na contra inxustiza. Obrigados a deixar o Barrio de Calvario Debido ao plan de ordenamento de Vigo E remataron no Polígino de Coia Un lugar novo Fai amizade con Uxía, Ana Romaní E Goretti San Martín, Practicaba un periodismo comprometido Rexeitaba a manipulación e o conformiso Membra do Comité de Empresa De Radio de Televisión Galega Tiña unha grande Cultura Musical Namorada dunha Rosalía de Castro Rebelde. Viaxeira a Cuba, paises tropicais Sindicalista. Preocupada pola imaxen da muller Nos medios de comunicación Activista, moi activa, Defensora dos Dereitos Humáns Frecuentaba as manifetacións Pertecente a Marcha Mundial das Mulleres Pertecente as Mulleres Nacionalistas Galegas Defensora da Sanidade Pública Galega Na campaña “Dou a Cara” Defensora da Educación Pública Rexeitando o “Plurilingüismo” da Xunta De Galicia. Homenaxaeda na Capaela Civil De tanatoria de Boisaca Súas amigas organizan o Acto “Begoñísima” na súa memoria No Teatro Principal de Compostela No ano de 2.017 a Deputación da Coruña Convoca o” Concurso Begoña Caamaño” O Concello de Compostela nomea a Begoña Filla adoptiva do Concello O 20 de Xuño de 2.025 É nomeada para homenaxeala Para a celebración das Letras Galegas A prol dela

AMOR E DOZURA É VIVIR

31 de 46

 Pontevedra a 24 de Agosto de 2,024,

 MAR DE FONDO.

 El verano se acaba,

termina y finaliza el Sol de verano, cómo una película de acontecimentos extraños, que es lo no extraño, hacer el ridículo y no quedar extrañado, un principio que comienza y un final indeseable. comenzó un día alegre y desenfadado y termiñó un día triste y cargado 

de recuerdos que

 quedaron gravados 

en la memoria de un fui

 y que un ya no voy ya,

 soy feliz en la orilla de la playa, 

dónde diminutas olas 

se esparcían en la mojada arena

 fina que el agua atravesaba , 

agua sobre la arena dura 

como harina blanca recién

 esparcida como la blanca leche

 de una vaca recién ordeñada, 

de la mar afuera los barcos navegan,

 lentamente, unos se van alejando 

y otros se acercan a la orilla

 sin provocar nigún peligro

 que altere el normal funcionamendo

 de la normal vida y reglamentada, 

entre arena y mar salada. 

Los bañistas se bañan

al son de unas olas nerviosas.

Miguel Dubois.

poetryoftheworld.wordpress,com

Recibidos

Miguel Dubois Thenaisie <migueldth2222@gmail.com>	3 ene 2025, 16:15
para mí

                              

       BETTER  WITH

AMOR E DOZURA É VIVIR

A FINA CASALDERREY

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra ao 31 de Decembro de 2.021. A FINA CASALDERREY. VIDA DA VIDA Un día da vida Pasa voando, Coma un paxaro Ceibo que Peteirou Os aramios da gaiola. Un ano estirado Tempo consumido, Consumido para O ben ou conducido, Para o mal, mal parido Tempo, tempo do Descontento, Do prantiño E do desconsolo Outono da vida, Chan de follas mortas Quedamos a vida Amarrados Cando se pensa A ben pensar. Mal Penso de ti das tus Verbas irreverentes, continuas e lineáis, Unha liña recta Inacabable, Un castigo Progresivo, Que non para O parado, que para O curso da vida, Que sobe e baixa. A vida que viaxa En vagón de primeira Clase, ou peregrino de Pérdidas estradas, Camiños do fin do Mundo Fisterra, A morte programada, A derradeira Chamada, Vai indo, A éxito escolleis desfacer O descrito. Os días De diario son mais Levadeiros De construir días Livianos de ventó Cabalo invisible, Do ar en movemento Refresca de lentas Labazadas sonoras, e a lentitude Faise un berro Constante. Entra o poeta Que soña desperto Recita versos A uns figura De vídro Transparente Se de transparenta Que alimenta os Pulmons que van Limpiándose ao suspirar Fonda mente, E comprender o froito, De vivir axeito Porque quería vivir A vida plenamente. Miguel Dubois. Https://lecturadecisiva.Word Press.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra 23 de Febreiro de 2020 VIOLENZA Pendurada no Céu nouturno, Noite de negro Noite fonda, Outeiro dun Céu de sombras Inacabadas. Longas sombras E o corazon Roto coa dor Intensa Do amor ferido A incomprensión E a violenza Machista, restando Vidas de mulleres Asesinadas e Xerando orfos Eórfãs e corpos Fimininos Arruinados da vida, Cunha brutal. Violenza de home, Asesino brutal, Asasinaron, Aos ledos sorrisos E crearon Un sistema de Crises continuas, Un medo atroz, A lingoaxe quen Mata en pouco tempo, rápido Fillas dunha Sombra permanente Negra,moi Negra, De luces escasas A luz e a lúa E as estrelas Brillantes Paradisos Lixeiros, Que treman Nova fermosa lua Cos cornos Erguidos na esquinas Outas e precoces, Puntiagudas, Cúmulos de Marfil afiado, Entrada dunha Ferida dun corno De touro, dor Intensa, corna da Ferinte e matador Desvanecido, Collido antre Compañeiros Da lidia brutal Achegado a morte Mas a chegada e Pronta ferida ou fin Que desespera Aos presentes E aos ausentes. Ausentes que Eiqui non miran. Lua canto Che quero, Lua Pequena que apertas A miñas mans Grandes e pequeñas De torpeza. Unha Lúa que corre Coa forza do vento, Lúa de longos cabelos que o vento Fai bailar a distro É sinistro . Lúa Canto chequero Meu amor Enteiro de dia E de noite. Os teus Ollos miran fondo No fondo datua Mirada, cando Mira ao chan Cando mira ao céu Onde a lua perde-se Vestida de amarelo Mares poluídos Como educar Cunha ecoloxia Axeitada Desertos da limpeza Guerras activas Mortes prometidas Promesas Desfeitas Simbolismos Mentiras Constares Insultados Greta,insultada, Armas vendidas Maras organizada s Cocaína distribuída A toda presa Corno de lua Dous cornos A lua loce Do satélite da Terra Azul, intensamente Azul ceo vivo E azul Mariño Mariñeiro mariñeiro Vete ao mar Tranquila a pescar Peixes pequenos E grandes, froitos Agachados dentro Das augas mariñas Líquido salgado. Mar en movemento Ondas erguidas Vestidas de branco Mar de ondas Co o temporal Activo, forza do Vento forte Inseguranza Émedo a fúria Ao tempo Desordeado Desequilibrio Atmosférico Rotura de Paz E equilibrio Esto ten aspecto De furioso Furacan Rompen as Amarras tensas Dos barcos Fondeados Un mariñeiro Berra desesperado Cabos desfeitos Barco sin goberno O vento empurra Polo barco non Tripulado Cor da prata Brillante que da mar Mar sae, saltando E deixando atrás A augas marina Erguense Y descenden despistadas Rizos mariños Cabelos de água Cabelos longos Mar de ventos Quedos ou vento Furiosos que Chaman a un Medo indefinido A definición Do medo faise Realidade co Vento destructivo Que non deixa Ficar tella no Tellado. Arrincanos destes Dolorosos Eba chegamos A luz brillante Dun Sol fermoso. Miguel.Dubois. Https://lecturadecisiva.wordpress.com

AMOR E DOZURA É VIVIR [10:33, 2/1/2022] Miguel: Lindisima. Parabeins!🌺🌺🌺🌺 [13:24, 2/1/2022] Miguel: Pontevedra ao 31 de Decembro de 2.021. A FINA CASALDERREY. VIDA DA VIDA Un día da vida Pasa voando, Coma un paxaro Ceibo que Peteirou Os aramios da gaiola. Un ano estirado Tempo consumido, Consumido para O ben ou conducido, Para o mal, mal parido Tempo, tempo do Descontento, Do prantiño E do desconsolo Outono da vida, Chan de follas mortas Quedamos a vida Amarrados Cando se pensa A ben pensar. Mal Penso de ti das tus Verbas irreverentes, continuas e lineáis, Unha liña recta Inacabable, Un castigo Progresivo, Que non para O parado, que para O curso da vida, Que sobe e baixa. A vida que viaxa En vagón de primeira Clase, ou peregrino de Pérdidas estradas, Camiños do fin do Mundo Fisterra, A morte programada, A derradeira Chamada, Vai indo, A éxito escolleis desfacer O descrito. Os días De diario son mais Levadeiros De construir días Livianos de ventó Cabalo invisible, Do ar en movemento Refresca de lentas Labazadas sonoras, e a lentitude Faise un berro Constante. Entra o poeta Que soña desperto Recita versos A uns figura De vídro Transparente Se de transparenta Que alimenta os Pulmons que van Limpiándose ao suspirar Fonda mente, E comprender o froito, De vivir axeito Porque quería vivir A vida plenamente. Miguel Dubois. Https://lecturadecisiva.Word Press.com