Entradas

MARA

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, 24 de Xaneiro de 2.025       PERDA  INDESEXADA.                                                        Adicado a                                                        MARA LORES ÁLVAREZ Dicir O Grove,  é dicir, unha illa dun tempo atrás, é o feito de dicir península chea de encanto, E fermosura na súa plenitude máxima, Meus queridos amigos mecos e mecas, E doutras terras achegadas ou afastadas, Da infancia, adolescencia e xuventude. Tempo pasado que non se esquence, Aquel Grove de estreitas pistas, E abundantes corredoiras, con Laterais de moitas silvas e vermellas amorias coa cor do viño tinto, tamén muros de pedra aos lados, pedra enriba de pedra con ...
AMOR E DOZURA É VIVIR
AMOR E DOZURA É VIVIR
AMOR E DOZURA É VIVIRPontevedra, ao 17 de Maio de 2.017. DÍA DAS LETRAS GALEGAS ADICADO A BEGOÑA CAAMAÑO. Naceu no Barrio do Calvario de Vigo, O 14 de Octubro de 1964 E finou en Compostela o 27 de Octubro De 2.014. Xornalista, activista, femenista. Comezou a súa carreira en Radio Popular E Radio Noroeste de Vigo. Corresponsal Da Axencia de Noticias de Galicia e do Diario El Sol, En 1.989 traballa na Radio Galega. Con Ana Romaní Transmite “ Diario Cultual” galego, Amosa a súa perocupación pola Crise do Prestige. Defensora dos Dereitos da muller. Loitadora Contra a violenza de xénero Defensora do aborto E moi antimilitarista Membro da Asociacián das Mulleres Galegas na Comunicación E de Mulheres Nacionalistas Galegas B II Loitadora constante, combativa Amante da xustiza, reivindicadora polo Ben común, combativa Begoña de pequena mudaba Os modos de xogar de xénero. Non lle gustaba xogar as bonecas Ou as casiñas. Xogaban a interpretar Filmes cinemató...
Imagen
AMOR E DOZURA É VIVIR 31  de  46  Pontevedra a 24 de Agosto de 2,024,  MAR DE FONDO.  El verano se acaba, termina y finaliza el Sol de verano, cómo una película de acontecimentos extraños, que es lo no extraño, hacer el ridículo y no quedar extrañado, un principio que comienza y un final indeseable. comenzó un día alegre y desenfadado y termiñó un día triste y cargado  de recuerdos que  quedaron gravados  en la memoria de un fui  y que un ya no voy ya,  soy feliz en la orilla de la playa,  dónde diminutas olas  se esparcían en la mojada arena  fina que el agua atravesaba ,  agua sobre la arena dura  como harina blanca recién  esparcida como la blanca leche  de una vaca recién ordeñada,  de la mar afuera los barcos navegan,  lentamente, unos se van alejando  y otros se acercan a la orilla  sin provocar nigún peligro  que altere el normal funcionamendo  de la normal vida y re...