AMOR E DOZURA É VIVIRPontevedra, ao 17 de Maio de 2.017. DÍA DAS LETRAS GALEGAS ADICADO A BEGOÑA CAAMAÑO. Naceu no Barrio do Calvario de Vigo, O 14 de Octubro de 1964 E finou en Compostela o 27 de Octubro De 2.014. Xornalista, activista, femenista. Comezou a súa carreira en Radio Popular E Radio Noroeste de Vigo. Corresponsal Da Axencia de Noticias de Galicia e do Diario El Sol, En 1.989 traballa na Radio Galega. Con Ana Romaní Transmite “ Diario Cultual” galego, Amosa a súa perocupación pola Crise do Prestige. Defensora dos Dereitos da muller. Loitadora Contra a violenza de xénero Defensora do aborto E moi antimilitarista Membro da Asociacián das Mulleres Galegas na Comunicación E de Mulheres Nacionalistas Galegas B II Loitadora constante, combativa Amante da xustiza, reivindicadora polo Ben común, combativa Begoña de pequena mudaba Os modos de xogar de xénero. Non lle gustaba xogar as bonecas Ou as casiñas. Xogaban a interpretar Filmes cinemató...
Entradas
AMOR E DOZURA É VIVIR 31 de 46 Pontevedra a 24 de Agosto de 2,024, MAR DE FONDO. El verano se acaba, termina y finaliza el Sol de verano, cómo una película de acontecimentos extraños, que es lo no extraño, hacer el ridículo y no quedar extrañado, un principio que comienza y un final indeseable. comenzó un día alegre y desenfadado y termiñó un día triste y cargado de recuerdos que quedaron gravados en la memoria de un fui y que un ya no voy ya, soy feliz en la orilla de la playa, dónde diminutas olas se esparcían en la mojada arena fina que el agua atravesaba , agua sobre la arena dura como harina blanca recién esparcida como la blanca leche de una vaca recién ordeñada, de la mar afuera los barcos navegan, lentamente, unos se van alejando y otros se acercan a la orilla sin provocar nigún peligro que altere el normal funcionamendo de la normal vida y re...
A FINA CASALDERREY
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra ao 31 de Decembro de 2.021. A FINA CASALDERREY. VIDA DA VIDA Un día da vida Pasa voando, Coma un paxaro Ceibo que Peteirou Os aramios da gaiola. Un ano estirado Tempo consumido, Consumido para O ben ou conducido, Para o mal, mal parido Tempo, tempo do Descontento, Do prantiño E do desconsolo Outono da vida, Chan de follas mortas Quedamos a vida Amarrados Cando se pensa A ben pensar. Mal Penso de ti das tus Verbas irreverentes, continuas e lineáis, Unha liña recta Inacabable, Un castigo Progresivo, Que non para O parado, que para O curso da vida, Que sobe e baixa. A vida que viaxa En vagón de primeira Clase, ou peregrino de Pérdidas estradas, Camiños do fin do Mundo Fisterra, A morte programada, A derradeira Chamada, Vai indo, A éxito escolleis desfacer O descrito. Os días De diario son mais Levadeiros De construir días Livianos de ventó Cabalo invisible, Do ar en movemento Refres...
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra 23 de Febreiro de 2020 VIOLENZA Pendurada no Céu nouturno, Noite de negro Noite fonda, Outeiro dun Céu de sombras Inacabadas. Longas sombras E o corazon Roto coa dor Intensa Do amor ferido A incomprensión E a violenza Machista, restando Vidas de mulleres Asesinadas e Xerando orfos Eórfãs e corpos Fimininos Arruinados da vida, Cunha brutal. Violenza de home, Asesino brutal, Asasinaron, Aos ledos sorrisos E crearon Un sistema de Crises continuas, Un medo atroz, A lingoaxe quen Mata en pouco tempo, rápido Fillas dunha Sombra permanente Negra,moi Negra, De luces escasas A luz e a lúa E as estrelas Brillantes Paradisos Lixeiros, Que treman Nova fermosa lua Cos cornos Erguidos na esquinas Outas e precoces, Puntiagudas, Cúmulos de Marfil afiado, Entrada dunha Ferida dun corno De touro, dor Intensa, corna da Ferinte e matador Desvanecido, Collido antre Compañeiros Da lidia brutal Achegado a morte Mas...
AMOR E DOZURA É VIVIR [10:33, 2/1/2022] Miguel: Lindisima. Parabeins!🌺🌺🌺🌺 [13:24, 2/1/2022] Miguel: Pontevedra ao 31 de Decembro de 2.021. A FINA CASALDERREY. VIDA DA VIDA Un día da vida Pasa voando, Coma un paxaro Ceibo que Peteirou Os aramios da gaiola. Un ano estirado Tempo consumido, Consumido para O ben ou conducido, Para o mal, mal parido Tempo, tempo do Descontento, Do prantiño E do desconsolo Outono da vida, Chan de follas mortas Quedamos a vida Amarrados Cando se pensa A ben pensar. Mal Penso de ti das tus Verbas irreverentes, continuas e lineáis, Unha liña recta Inacabable, Un castigo Progresivo, Que non para O parado, que para O curso da vida, Que sobe e baixa. A vida que viaxa En vagón de primeira Clase, ou peregrino de Pérdidas estradas, Camiños do fin do Mundo Fisterra, A morte programada, A derradeira Chamada, Vai indo, A éxito escolleis desfacer O descrito. Os días De diario son mais Levadeiros ...