CONDENADOS
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 30 de xulio de 2009. Avante imos sumando tempos habitados, De vivencias constantes, Do pracer sumo Do sufrimento non querido. Que duro é sufrir sen querelo, Que o medo conviva contigo, Ou que unha bomba mortífera Remate, absurdamente a vida xove. A brutalidade a sen razón tremenda, Fixo que no día de hoxe dous xoves Morreran froito dun bombazo mortal. Esa tremenda absurdade necesidade, De rematar coas vidas alleas, Converteuse na tristura tremenda, De eleminar brutalmente, De feito calado e sen previo aviso. Quen poidera entendar Un Mundo absurdo e sen senso. Os mesmos chorarán Aínda que diferentes suxeitos, As almas da xuventude arrebata.. A impotencia constante A desolación suprema e íntima, Os espías das almas rubadas, Todo acto feito con prem...