VIGO, PASADO LATENTE
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ó 6 de xulio de 2009 VIGO, PASADO LATENTE. I Perdín os derradeiros poemas escritos, Polos ventos invisibles; voaban as palabras íntegras, E os versos completos, sosegados e alterados. Voaron pola forza dun vento desatento con desalatento Que non dixo en que momento presentaríase, Un vento forte sen previo aviso Traizón divisoria da paz roubada. II A lembranza escrita percorre os espazos aéreos, Do mundo pasado que eran hestoias enteiras, Construídas con paciencia e agarimo. Aquel tempo pasado habitado por todo o que foi, Lembranza, pretérito e que se mira distante no tempo. III Nacín na Rúa García Barbón número Do cento vinta e tres, terceiro esquerda, Un vinta e dóus de xuño de tres anos Pasados o de mil novecentos cincoenta. Contárame a miña Querida Mai, Que facía calor dabondo, E con a a...