DAÑE VIDA Á LEMBRANZA
AMOR E DOZURA É VIVIR DAÑE VIDA Á LEMBRANZA. O tempo longo ou curto acumula Máis tempo. Unha longa vida feliz, A triste testemuña do sofrimento Aberto que dabondo sanda vermello. Abreuse o tempo, dilatóuse Fíxose unha cantidade definida, Polo criterio persoal vivido. Coma chegar ao fondo da Lembranza, habitante do pasado, Aquel tempo que eu quixen, Que non rematara, Un tempo para constuir, Espazos temporales diversos, E crear o arbol ateigado de froitos Vitales e contundentes. Unha serán soledado perdido No mundo da memoria Onde todo fica a pesares De que parecía algo rematado. Emerxe potente e poderosa, Un mundo da lembranza, Cando os dous bícávanos, Con toda a fora e dulzura Dunha idade máxica pasada, Pero, que aínda vive, Burbullas das lembrazas, Campos de verde millo, E o verán que deixei de Ser inocente e acudía ao Perigro da inconherencia puberal. A tolemia temporal O despertar sexual, O desexo constante, Tocarche dabondo E bicarche fondo ...