LONGO POEMA DE AMOR
AM OR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 13 de marzo de 2009 longo poema de amor I Que soio me atopo no meu adentro senlleiro, Que silencio absurdo de door ferida me habita. Vivo conela e nela habito e vivo, de novo. Soidade se chama nos días quedos. Soidade vital, vela apagada, derrubada da chama acesa. Oscuridade sinistra da voz apagada, Do laio aceso que ar domina. Como poder habitar meu pensamento aberto, A unha forma de pensar pechada e tremenda. Como facer que escoitas a miña voz viva, Se o teu pensar parés un con duro da beiramar. Acende a vida interior do teu pensar torpe, Habita os esasos faces de lus querida, O que apaga as noites tremendas máis negras, Como vestido dunha vella enloitada. Abre os teus ollos a vida enteira, Encende a lus fonda dos túas órbitas esféricas. Non sexas un anaco de algo indefinido, Tes que ser" ti," sempre, polo día enteiro. E pola noita aberta a oscuridade. Avanza vendo para o fronte aberto, Vai camiñando cara do destino merecido, Non pidas ...