NON VAL A PENA
De súpeto, a xeito de estrépito E mágoa tremenda Xenerouse un mundo absurdo Desconsolante, perdido no meio da xenreira premeditada. Vanidosamente có rostro perdido En meio de absurdas verbas saían daquela fiestra confusa Un desbarre absurdo e imperativo. Eisí "algo", commo un anaco de rabia valdía. Que mágoa, ser froito inmaduro Da máis absurda imprudenza. Que absurdo acto precocenbibo No meio dunha inmadurez intelectual tremenda. Que medo con tan pouca inmadurez acumulada No paso dos anos vividos con amor case sempre E polo odio promovido polo ser calado, Que vai mintindo nas sombras da noite escura, Canto a vida podería ser unha Un canto constante de enteira delicia . Miguel Dubois