HABITANTTE DO TEU INTERIOR
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de marzo de 2009. HABITANTE DO TEU INTERIOR. Como decribir o mundo habitable, Como engadir un palabra fermosa A palabra máis linda, Como habitar o valeiro enteiro Que en mi habita, Como consumir as horas despreciadas. Como encher as horas roubadas O meu traballo cotiá. Como consumir o tempo morno, Que habita no meu adentro ferido. Como ensinar ao meniño inexistente. Habito a incomprensión máxima, Mais da igoal, cada cual e cada quen, Eu habito a miña soidade inxusta, Ti a lingoaxe miserenta, Eres a palabra decorada, E sotilmente aparente, Eres o lume contaminado, Que non queima, Que non che quita o frío perverso, Na noite fría do teu xelado corazón. Porén mal non te desexo, Prégolle ao meus Deus Senlleiro, Que che perdóe as culpas cometidas, Por tí na indecencia da constante e absurda mentira. Todo vale, mais todo queda. O meu ser interior está tranquila, De cando en vez, chámame Santa Tristura, Habitantes dos seres humanos deprimidos, Apartados ...