Entradas

Mostrando entradas de abril 14, 2009
AMOR E DOZURA É VIVIR. Pontevedra, ó 7 de abril de 2009. NOCTURNO DE NEGRO Este poema é para: Priscila de Leme Brazil Poderosa noite escura, Tebras encendidas, cumbre da pura obscuridade Total esterilidade da lus existente. Está todo tan quedo e sumiso, As palabras son eidos desertos Sinto unha tremenda ausenza luminosos Collo coas miñas mans poderosas Toda a noite enteira no meio Das miñas mans espidas Como podería medir o escuro poderío Da noite que morre na súa propia negritude. Sinto unha total ausencia do mundo visual. Son o eterno cego da noite pecha, Non miro nada e sinto tanto. Sinto como caen as tebras poderosas, Coma pingas de choiva negra. Que esura está a noite pecha, Diante dos meu ollos perdidos, Na dimensión da pura escuridade. Se alomenas a lúa vira, Vería algunha lus fermosa no ceo negro. Toda a noite pecha está afeita A un candil que da unha extrana lus Inexistente que nada ilumina. Noite pechada a todas luces existentes, Deíxame alomenos mirar as estreliñas brillante...

POEMA DE AMOR PARA PILAR Y SERGIO

AMOR E DOZURA É VIVIR LA GRAN FELICIDAD ME LLAMA, CUANDO, LENTAMENTE, TE AMO, AMÁNDOTE, TAN DESPACIO, PERDIÉNDOME ENTERO EN EL AMOR ENTERO. Pontevedra, al 11 de abril de 2009. POEMA DE AMOR Para Pilar y Sergio. Enhorabuena. El tiempo que se suma al tiempo. Pasa rápido y no se detiene, Va construyendo historias personales, Y se hace dueño de una sociedad pasada Allá quedaron nuestros recuerdos, Nuestros momentos deliciosos, Allá quedó la amargura dura del dolor. Fuimos construyendo nuestras vidas, Fuimos creando nuestros proyectos soñados Alguién quedó en el camino vital. Cómo un tierno recuerdo inolvidable. Fuera lo que fuera, Pero nos fuimos haciendo diferntes El recuerdo queda, Cómo una huella inolvidable, Lo más querido y concreto, O lo que nos cuesta definir, A costa de la razón concreta. Los proyectos soñados, Los vidrios rotos, O los lamentos innecesarios. Pero todo es así, La constante alegría, Que llevo escrita en mi rostro definido, O la tristeza que impera En los tiempos ...