MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Manuel e otros compañeiros/*as máis tocounos pasar cáseque un mes na femosa illa de Irlanda. A verdade, para min, foi unha estancia maravillosa. Non somento estudábamos na School of Languages, se non, tamén tivemos a oportunidade de coñeres sitios maravillosos ca Costa Oeste como os Cantiles de Moher. A beleza aquí non ten desperdicio. Estos lugares na vida real a na vida das películas forin protagonistas de primeira. Irlanda está carregada de beleza indudable, tanto a costa coma o campo ateigado dun verde fermoso, vacas, ovellas, cabalos. E o mar de Irlanda é coma a saída dende o fin do mundo

GRUPO DE PROFESORES XUNTOS NUN XARDÍN NO CENTRO DA VILA. AQUEL DÍA FOI MOI BONITO E SEMPRE ESTARÁ DENTRO DE MIN.

LEMBBRANZA PRIMEIRA Nunca mirei o sol, No verán. Somentes imaxes De tí, Meu amor. NOITE DA ESPERANZA Noite da esperanza Namentres que lúa brile E durmes a miña beiriña. Noite da esperanza Queimado o sol ficou, E somentes as estrelas fican, Estás a miña beiriña, E somentes apreto unha almofada sen peitos. Noite da esperanza Durmo entre os sonos da liberdade, E unha desesprada agonía ilimitada Habita no meu interior. Noite da esperanza Os eidos cheos de balumada E estáticos os corazóns E a imaxe túa Ateiga unha boca chea de bicos. Noite da esperanza, Os barcos e os bois Marcharon dos peiraos e dos alpendres. Noite da esperanza Xurdíu entre o amor que non esquezo, Antre unha loita Con unha almofata sen peitos. MIGUEL DUBOIS

A 18 de xuño de 1975. Soledad sonora, de mar y arena. Allá, sólo, en la orilla a 100 pasos de la muerte. Camino de largo trecho de playa. Siempre voy y siempre vuelvo. No miro atrás, aquellas huellas marcadas Por unos pies, que se acercaron al mar, Y el cuerpo agresivamente, arrancado, De la arena, con destino a la muerte. Sigo caminando, siempre voy y siempre vuelvo. Le pregunto a las olas, si vieron partir al dolor Responden airosas: el mar se encargó. Porque es el mar tan poderoso. Porque te cebaste en la agresividad, Y ahora me hieres de muerte. Pero, yo sigo caminando, Siempre voy y simpre vuelvo. Con el poderoso jamás podremos. No le podremos a este gigante oceánico, Iremos a por el gran Océano del dolor, Pero yo sigo caminando, lento Siempre voy y siempre vuelvo, Camino y camino, Y siempre las misma tremenda desesperación, Mientras voy marcando el sendero sobre la arena mojada, Pero nosotros seguimos camina...

Penso no que son, No que sinto E no que amo. Canto me custa rexeitar. Mágoa daquel que odia Somentes perde o tempo, Facendo da existecia Espacios inútiles. Vivo para vivir enteiro Na integridade do que eu son. Sendo o que eu son Sen o sentimento zafio E miserento que fire as almas dos homildes. Vida, suma, preciada vida, Amor íntegro dos amores Cor con ferida de morte. Vivo para respirar o ar ceibo e limpo. Vivo para vivir a vida enteira. A vida é un fermoso agasallo irrepetible, Que, intensamente, debemos disfrutar. Non vale a mentira que esgota, Non vale a traiduría que mata a conciencia limpa. Vale a valentía de seres ti, De ser tí o que tí eres, Non unha simple marioneta circense. Vive, deixa vivir Non afogues os suspiros de amor fondo. MIGUEL DUBOIS