MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

O mundo soave da luz Dun día de setembro perdido Alumea cor escuro da noitiña Que esquece a función, elemental Do verbo amar; O querer ser sen engadidos Ou pertenzas alleas, Que non son propiedad do que escribe. Vivo perto da lus de setembro que cáseque morre, Esquecendo a ledicia dun verán máis, Dun verán nas terras estranxeiras De lingoexe diferente. Aló ficaron lembranzas belas, Carregadas de beleza propia Dun país xeneroso en economía Con grandes diferenzas No status sociais existentes. Vexetación fermoso e verde Árbores asulagadas e ateigados de beleza suma e constante. Casas grandes e fermosas Que lembran os tempos daquela do Bristish Empire Ou Imperio Británico. Todo un gran parque de arquitectura luxosa Onde non se malgastaban cartos Naquela sociedade victoriana. A Capital é fermosa Aínda máis fermoso é A mistura de cores da pel de xentes diversas. Formigueros humáns ateigan as rúas londinenses e de súperto, coma sen...

Non teñas medo Afronta valentemente o teu, Sempre o teu. Que ninguén faga de ti Un farrapo bello, Coma se foras alguén inútil. Non dubides dabondo. Toma a decisión constructiva. Dermanda o respecto merecente Sé, sempre, ti mesmo. Non invadas o campo alleo, Pero esixe o mínimo para a convivecia saludable. Rexeita o tratamento imperativo Antre seres semellantes. Esixe nada máis o que debes esixir. Non ten vendas por dous patacos suxos ou limpos. Ergue a testa, camiña sen medo, Sendo o que ti eres: ti. Son o que son, e non O que outros queran que eu sexa. Non soporto a mentira cotiá Non soporto as conductas covardes Non soporto os sorrisos falsos Que nada me din, Nada máis cunha expresión absurda Da linguaxe da faciana sorrinte Que pola banda datrás apuñala a verdade oculta Do momento do sorriso, E aquel rostro grato se metamorfosea En palabras ferintes Que invaden o campo alleo. Que miseria delirante De palabras torpes e hocas É o vación constante De non atoparse asemesmo. É o laio que n...