MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 18 de setembro de 2008. Deixamos descansar íntegro ao perfecto astro Solar, E chamamos a o mundo ateigado de pingas de auga continúa. Cambio cíclico temporal, cambiar en resta anual á volta das follas mortas, Ao comezo das arbres espidas a delicia contante dun paseo outonal, Nun chan cuberta de follas castañas e amarelas, Froito do desfolle asumido. Benzoada sexa a auga que cubre a terra seca, O brusco cambio da paisaxe me dí que habito no mundo vivo Que latexa no ar limpo que despido a ledicia de vivir, De sentir a xentileza de acariñar o costabe dunha arbre milenaria, Maravilla natural do bosco fondo, perfecta cuberata arbórea, Que dá paso a un camiño lento de luz pálida e mirada triste. Beleza constante dos boscos galegos, fortes carballos vellos e belos. Contigo percorro os camiños longos da vida, entrégome a liberdade persoal Do que son, namentras adoro teus bicos lentos e pasionáis, Afúndame neste termo absoluto de amor puro, Viva a vida pura ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de marzo de 2009. HABITANTE DO TEU INTERIOR. Como decribir o mundo habitable, Como engadir un palabra fermosa A palabra máis linda, Como habitar o valeiro enteiro Que en mi habita, Como consumir as horas despreciadas. Como encher as horas roubadas O meu traballo cotiá. Como consumir o tempo morno, Que habita no meu adentro ferido. Como ensinar ao meniño inexistente. Habito a incomprensión máxima, Mais da igoal, cada cual e cada quen, Eu habito a miña soidade inxusta, Ti a lingoaxe miserenta, Eres a palabra decorada, E sotilmente aparente, Eres o lume contaminado, Que non queima, Que non che quita o frío perverso, Na noite fría do teu xelado corazón. Porén mal non te desexo, Prégolle ao meus Deus Senlleiro, Que che perdóe as culpas cometidas, Por tí na indecencia da constante e absurda mentira. Todo vale, mais todo queda. O meu ser interior está tranquila, De cando en vez, chámame Santa Tristura, Habitantes dos seres humanos deprimidos, Apartados ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 28 de xaneiro de 2009 AMAR PARA AMARTE, MÁIS. Cae a noite enteira no escuro Fondo da túa boca aberta, namentras meus beizos puequenos, Rozan a delicia dos teus tenrros e soaves. CaE a noite de inverno decadente e inversa, No fondo do teu sorriso En forma antinómica, Antre a delicia suma E a potente e quebrante tristura, Tempo para sufrir calado Perda de tempo para a engadir A delicioso arte de amar. Porque tanto te querei, meu amor, Sepárame de todo para entregarme A ti enteiro, amor dos amores. Dame a ledicia para vivir en paz. Achégate aos meus brazos afeitos Para amarte máis e máis. Doume a ti todo e íntegro, Nesta desesperada noite amorosa, Gañada ao tempo perdido, Na que os ventos non existen, Quimeras perdidas, E só ten sentido a caricia quente, O bico perdido, Ou agarimar túas longas costas espidas Coma se se tratara dun novo deserto De amor continuado e constante Esgotado do adverso odio, Amarrarme a ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín ao 9 de decembro de 2008 A LINGUAXE MUDA Eu non son o teu silenzo continuo, fala somentes Pola la emision perdida de túas palabras Sabedores do amor constante, Que vai dando bicos abertos, Ao valeiro do espazo. Non me fales có teu inútil silenzo constante De desafío e ferida perdida no medio tremendo, Das palabras perdidas. Cando calas sei que algo me queres decir, Ou unha palabra fermosa Ou unha frase perfecta, Ouh un amor constante, Perdido antre o silenzo perdido. Fálame. Dime cousas reais, A vida mesma, exemplo poño ou, Ou cóntame fantásticos hestorias De chiculate sabroso, Ou fadas fermosas Que se introducen no mási máxico dos mundos. Remata có teu silencio perpétuo Faime mirar a linguaxe espida Dos teus lindos beizos. Dime o que nunca quixeche Decirme, sen rodeos Porque unha vez que a verdade está espida, A vida cotiá é máis fermosa Miguel Dubois