MENTIRA
Mágoa, polas palabras torpes Firan os sentimentos alleos. Que mágoa máis grande Ter que alimentarse da torpeza Sumida nunha venganza absurda de palabras inútiles. Grazas por danarme os meus sentimentos, Porque grazas a tí son máis forte. Que mágoa é medrar por mor Da dor allea, Mais o dano que me achegas Faime ser máis home. Que mágoa máis grande, As verbas tortas As miradas tremendas Que mágoa máis grande É ser coma eres tí, Daríame pena ser Coma ti eres A venganza non é boa E a mentira É unha constante presa temporal E non están os tempos Para perdelo tempo En absurdas filosofías Que firen os sentimentos alleos. Que mágos. Miguel.