ADMISIÓN
Non vivo sen a fonte do sosego, Que adormece a dor que me habita, Da paz que asulaga os camiños da vida. Que absurdo é resistirse ao certo á realidade constante Que me ergue polos camiño da vida enteira. Que inútil acción é alimentarse do baixo instinto ferinte. Mágoa, do ser humano cheo de envexa e xenreira. Admito as cousas como son e son o que debo de ser. Admito a verdade enteira Aquela que me vai abrindo portas diferentes. Non soporto o mundo mintirán, Que abre doorosas feridas traicioeiras, Non rexeitas do que es, E asume o que será, Pero non fagamos do futuro próximo, O que non sabemos, Admite e rexeita o que non convén Porque, de novo, abre absurdas feridas Pérdidad de tempo inútil, Como vas recuperar O tempo no que non fuches unha persóa honrada? Perdiche o tempo falso Perdiche toda a túa credibilidade enteira. Que mágia máis grande ser o que eres! Mágoa! Miguel Dubois