INFAMIA
Para no exceso verbal, Na absurda perda temporal De crear o que é unha máis das tontas mentiras. Edificadores de verdade falsas, Inventores da mentira necia e nociva. Mentes vengativas, alimentados polos entimentos baixos, Persóas que non admiten o debate plural, Que se pensas distinto, Eres feito nun personaxe alleo A unha comunidade a que sempre Debes pertencer. A vinganza premetida É unha torpeza total, Que amosa a mínina madurez intelectual. Unha vez feita a inútil condea, Unha vez xulgados os supostos feitos, A persóa é condeada A infamia máis absoluta Sendo iñocente ou culpable. En cuestón é ese determinado persoeiro Polo que a partires de agora, Será sempre culpable Aínda que fora presunto iñocente. Porque aínda en este estado de sentencia, Repito: en esa específica persóa, froito é da infamia mintireira. Miguel Dubois