FADO LISBOETA
Pontevedra, ao 7 de decembro de 2008. FADO LISBOETA Eu teño que quererte, pronto, Onde acharéi eu o amor enteiro Que por ti perdín, En que lugar absurdo e tremendo Atoparéi, de novo, o amor íntegro, Que eu, por ti tiña. Non son capas de achegarme a ti, Dou fe dilo, Sínto que un frío fondo ma atravesa Cando penso en tí. Aló no fin de todo, Deixamos queimadas as mañás frías, Consumimos todo o amor enteiro. Onde atoparéi o que queda de nós A fogueria nos está acesa, Teño frío puro, meu amor. Eu meu amor, che quero, Pero eu meu amor enteiro Xa non te quero, A miña vida é coma un fado triste, Cantado por unha portuguesa linda Namorada da Lisboa E un Señor de Queluz. Que vou facer fado roto, Guitarra triste, Voz rachada, Laio de amor perdido. Camiño lento perto de Belem, Nor perdo a esperanza De cantarte un fado lindo A lus dun candil. Ouh amor! Canto pranto, Cantas horas chorando O amor perdido. Non perdo esperanza algunha, Namentras ...