MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR Aberto, sempre a vida enteira, Enteiro a ti entrégome, No fondo da túa gorxa aberta. Aberto de palabras abertos, Vivo no espacio aberto. Aberto a escoitarche, Aberto a choiva plena e gratuita. Aberto está o ceu azul. Ábrete a liberdade plena, Aberto vivo a xente diverso, Abro palabras agarimosas, Aberto estou para cantar a canción prohibida, Aberto estou para equivocarme, Aberto digo a frase indebida, Abro un vocabulario constante De amor en odio. Abero sempre a palabra, Aberto a vida enteira, Alberto Miguel Dubois

Pontevedra, ao 15 de decembro de 2008. CANTIGA DE BERCE PARA EDUARDO. Quefelicidade completa e sublime, É o sair ao Mundo externo, Enchido de lus fonda e esperada. Carregado de toda a súa poderosa forza. De pulmón infantil de ar cheo, Escoito a ledicia do seu choro De meniño recén nacido. Abre todo o seu espazo, Nun lugar no mundo habitado. Veño, pequerrechiño e fermoso e lindo A vivir toda a miña vida convosco, Recén coñecida familia esperada. Son o comezo o principio Uns números pequenos e baixos No mundo temporal mesurable. Son pequerecho mais sorprendente, tamén. Vou deixando cós ollos abertos, Aos que para min miran, Coa faciana sorpresiva E nos beizos un sorriso delicado e doze. Comezo dunha vida fermoso, Longo espazo, aínda non vivido, Querido futuro da esperanza continúa, Son coma unha lus máxica Que aluméa os espazos valeiros. Encho a vida có neu pequeno corpo, Son un gran e fermoso pequerricho. Son desfacedor de tódolas las tristuras inútiles. Son unha fonte esperanzadora e l...

Penso no que son, No que sinto E no que amo. Canto me custa rexeitar. Mágoa daquel que odia Somentes perde o tempo, Facendo da existecia Espacios inútiles. Vivo para vivir enteiro Na integridade do que eu son. Sendo o que eu son Sen o sentimento zafio E miserento que fire as almas dos homildes. Vida, suma, preciada vida, Amor íntegro dos amores Cor con ferida de morte. Vivo para respirar o ar ceibo e limpo. Vivo para vivir a vida enteira. A vida é un fermoso agasallo irrepetible, Que, intensamente, debemos disfrutar. Non vale a mentira que esgota, Non vale a traiduría que mata a conciencia limpa. Vale a valentía de seres ti, De ser tí o que tí eres, Non unha simple marioneta circense. Vive, deixa vivir Non afogues os suspiros de amor fondo. MIGUEL DUBOIS

A vida é una novela inacabada, De fermosos capítulos de longas hestorias parciáis Doces ou amargas, a según. Móvomo polo libro vital único e inacabado. Avanzo na perduro de números mas outos, Vou pasando as follas do libro da vida. Vou acadando as miñas devocións superemas, Os meus momentos de tristura E a inmensa ledicia que me produce Abrazalos momento ledos. Pasan capítulos enteiros das nosas vidas Tranquilamente sen darnos de canto, Reloxo do tempo dinámico, A faciana cambia A pel enrrúgase E quizaves un sabor amargo Enche os sentimentos vitáis. E o libro vital O única que me toca, A hestorio dun comenzo distante E o interrogante tremendo Ao falar da derrdeira viaxe. Miguel Dubois

Envelenada boca, de palabras absurdas Emerxen dun volcán inútil apagado e asulagado de penas fodidas e desalentadoras, A palabra sobrante, a risa doente de medo absoluto, capacidade do absurdo A cacidada da palabra vendida, no nome da envexa continúa, O timo pensado, o xuizo absurdo que a modo de trono inútil Escacha a tranquilidade sotida nun fío branco. A perna rota que camiño vieros perdidos de ilusos, preversos. A lus apagada ou o candil escachado, noite tremen da e escura, Silenzo absoluto abero a noite negra. O berro roto que afúnde na noite de silenzo tremendo. O lobo negro ferido de morte absoluta. A fogueira que non queima desesperada e absurda, Os piñeiros voando todos polo ar perdidos sen rumbo fixo A choiva de coitelos asasiños, Que tempo tremendo que se durme nos espazos valeiros A inocencia transmutada en falsas alarmas perdidas, No medio do tempo que queima horas dabondo por día enteiro. Como explicarche, amigo indiferente, O rumbo que pe...

UNIVERSITY OF EAST ANGLIA. Ao día 6 de xulio de 2008 Que doce pracer significa Acollerme o ritmo do silenzo lento. Non son ren sen bágoas derramadas, De amor enteiro, Silenzo do silenzo de todolos silenzos habidos. Fálame de coma rematar Do absurdo silenzo don sen amor. Que fonda tristura me asulaga O predominio da inxustiza. Ser humano auténtico, Ser humano home, Ser hamano muller, U-los dereitos derretedos, Coma manteiga branca Nunha tixola tremenda do fondo negro. A vida pasa como un lóstrego perdido No absurdo da noite da vida. Vanse queimando os amores, Amores de manteiga amarela, O Mundo enteiro xira Sobre uns persoeiros absurdos Armados de tremendas armas mortíferas. O lobo negro na noite moura, Oubea lento ao ritmo do frío E os habitantes do lares mouros, Demandan xustiza para Aqueles deserdados do amor. A manteiga énchesa da cor mais moura E un silenzo de armas blancas Que corten docemente as cordas Amarradas da prisión vital Dunha liberdade roubada. Agora habitaremos no mundo...

A distancia acumula momentos de intensa Leticia e sufrimento; A distancia impide o auténtico coñecemeto da verdade. Somentes te coñezo de referencia Naceu perto dun Mosteiro fermoso As orelas dun río encantado A beira dunha fraga fonda Ateigada de árbores femosas De finos bimbios amarelos, Precursores de medos infantiles. Eu sempre chameino con nome de Mosteiro, Era dono da serenidade Habitante no tempo lonxano de San Andrés de Xeve Transmisor de verdades, Curmán dunha creadora literaria. Puxérronlle de nome , Xosé Carlos, Quixeron chamalo máis doadamente Carlos, O bon meu amigo querido, Tiña unha grande trato Coa Sra, dona Imaxinación. Dela foi creador De fantásticos mundos Cáseque reales Do cristal du lindo cristal trasparente Cáseque coa paria de Cabío , ao fondo. Naceu a maxia da area quente Nun mundo preadolescente. Campos de fútbol, Lugares de algarabía Lugares de enfretamentos Entre bandas de adolescentes De nenos...