MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

É el o mesmo JOAN MANUEL SERRAT, o meu profesor, de moitas cousas, cando eu aínda andaba polos tempos da adolescenza. Non tiña que ler nada. Somentes escoitaba o que él dicía. Cantaba a vida, ao amor, ao desamor, aos titiriteiros, as satas, ao Meditarrenao, á morte, a festa, a nomes de muller, como Lucía, Penélope, aos maniquís de catón pedra. O mundo por el creado a traveso da canción resultaba tremendamente fecundo e didáctico, ou os poetas, que grazas a él pouden estudar como ANTONIO MACHADO, e si agora os versos de D. Antonio parécenme maravillosos e únicos, ao os poemas de MIGUEL HERNÁNDEZ, cando en pleno franquismo estabamos dicindo LIBERDADE, para la libertad sangre, lucho, perivo y muero. Había un poeta é un gran artista. Serrat continuamente me ía ensinando a vivir mellor cada día, a sentir a esencia da beleza a traveso da palabra. As súas cancións tiñan para min unha gran FORZA DE ENGANCHE. Ata colaborou nun disco con MARIO BENEDETTI.MANUEL VÁZQUEZ MOTALVÁN, que morreu volta...

PARA TI, JOAN MANUEL Pontevedra, ao 10 de agosto de 2008 Grazas, cantante e poeta Por regalarme tanta tan gran beleza, Grazas por ensinarme a querer aos versos enteiros Cargados de amor fondo e liberdade inmesa. Ouh,Joan Manuel, canto me fixetes soñar, Documentarme en sonos ocultos, Entregarme á túa liguaxe sosegada, Grazas por dicir grazas, Por aquecer o frío da verdade E transmitirme, O amor enteiro por amar Sempre á muller máis querida. Pensaba nunha máxica Catalunya, Namentras, nós viviamos en tempos de retraso, Cantantes da Nova Canço, Pi de la Serra, Ovidi Montllor ou Guillermina Mota. Todo o meu país quedávame pequecho, Cando escoitei falar, De Salvador Spriu ou Joan Salvat Papaseit. Nos ficamos coas Voces Ciebes, Benedicto, Bibiano, Suso Vaamonde, Con Xerardo Moscoso Fícanos a lembranza dun pasado glorioso Pero tí Joan Manuel Sempre serás o que darás beleza gratuita, En deliciosas cancións de amor e liberdade. Miguel D...

JOAN MANUEL SERRAt, nace na cidade de Barcelona o 27 de decembro de 1943. Teu o seu propio apodo: El nopi del Poble -sec...(El Chico del Poble-sec)..que es su barrio de nacimiento. Era miembro de una familia obrera. Su padre se llamaba Josep Serrat fue un anarquista catalán, afilado a la CNT y su madre era Ángeles Teresa, que era ama de casa y era de Belchite (Zaragoza). Su niñez estaba marcada por el ambiente callejero que lo marcaron en gran medida, hasta el punto quer muchas de sus canciones narran la vida de tódolos días de Cataluña después de la Gyerra Civil. A la edad de 12 años, Jon Manuel, se matricula como alumno interno en la Universidad Laboral de Tarragona, en dónde acabará el Bachillerato Laboral Superior en la especialidad de Industria Minera, como tornero fresador. Consigue una beca para ser biólogo y ejerce como sexador de pollos. Realiza estudios de perito industrial y, a la vez, tocaba la guitarra como aficionado. En 1965 se gradúa como Ingeniero Agrónomo y se presen...

AVILÉS, hai tempo que xa me era coñecido. Coñecino a través da revista DORNA, que compraba con certa frecuencia e que dirixía nalgún tempo MODESTO HERMIDA. Foron tempos, tempos de grande creación, tempos do lugar de Taramancos, parroquia do Concello de Noia, onde naceu Avilés. Eran os tempos de Tempos Araucanos no que Antón falábanos dos seus tempos en Colombia. Antón tiña un bar en Noia, pero despóis como recoñecemento foi , digo eu, porque foi un GRAN POETA, foi Presidente da Cultura Galega. A poesía de Antón é maravillosa e úneca.

XOSÉ LUÍS MÉNDEZ FERRÍN .Foi profesor meu de literatura, máis ou menos, polo ano de 1969. Collille MOITO CARIÑO. El era difernte a todos, un home agarimoso e diferente cun corazón moi grande. XOSÉ LUÍS era único. Deixábase querer e todos queriámolo. XOSÉ LUÍS era profeosr pero, tamén amigo comprensible. Levábase moi ben có nos cariñoso profesor de Filosofía, LEÓNIDES DE CARLOS Y ARDANAZ. LEÓNIDES, tiñan tamén un corazón grande. Cando XOSÉ LUÍS, publicou con PÓLVORA e MAGNOLIAS, dicidiu escoller a LEÓNIDAS como persóa escollida a quen deicarse este poemario xenial. LEÓNIDAS, xa nos deixou, lamentablemente.

MIGUEL HERNÁNDEZ, ou a vida dun poeta sufridor natural de ORIHUELA . Foi pastor cabrero, e estudou cós xesuitas que fará que o que aquí aprenda o faga ser un gran poeta. Chegou a pedir axuda a PABLO NERUDA en Madrid, na embaixada de Chile debido ao que as tropas nacionáis querían collelo. Ao final a suposta axuda de NERUDA, non chegaron ao lugar desexado. Posteriormente ingresará en prisión. Lémbrome cando JOAN MANOEL SERRAT, quitou seu disco pero coas letras de MIGUEL HERNÁNDEZ. O disco, para min, foi unha auténtica ledicia. SERRAT, foi un dos grandes profesores meu de poesía, cando eu era un adolescente. Impresiona escoita NANAS de la CEBOLLA, na voz de SEERAT. Toda unha arte poética e un gran poder interpretativo por parte de SERRAT.