MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Happy face, Mr Wilde REFLEXIÓNS SOBRE O AMOR. A palabra AMOR, tedémolo, sempre a idealizada. O AMOR, como tal é UN ACTO PERFECTO DE ENTREGA AO OUTRO. Supoño que o que ama, cólmase do máis fermosos dos sentimentos. AMAR, non é, somentes, AMAR, a muller que contigo comparte o teu corpo e a túa psique. A convivenza das psiques son fenómenos máis complexos, e o acto de AMAR, moitos veces, leva implícito o acto de nada recibir nada a cambio. O AMOR, penso eu, que debe ser un acto desinteresado, un acto altruista, é un acto de amor. O AMOR, é o xerador de múltiples pasións, pasións que, as veces, entran en conflicto, na que o instito do ser humano pode COA ARTE DE AMAR. Neste caso, dá a impresión que A ARTE de AMAR, desaparece porque os conflictos da psique chocan. Coido que o amor, debería ser un acto permanente, pero é moi difícil que o AMOR, sexa para sempre. Eu, cando era máis xove, era partidario da filosofía de JEAN JACQUES ROUSSEAU, pero có paso do tempo, vaste desenganado,e vas mi...

Alumeános nas noites fondas. Luz nouturno, Punto da orientación. Luz de Fisterra. Aluméame, sempre, Nas singladuras vitáis. Hai un Faro en Fisterra, Nesta luz acesa non eiste o Fin do Mundo. Finisterra. Miguel Dubois.

O Mundo de Fisterra, É unha porta máis aberta ao mundo ceibo, Nel podes comprobar como son, Os sentimentos dun poeta descoñecido, Afortunadamente. De que vale a pantalla externa Do que eu son? De que me vale o folklore absurdo, Dos falsos andamiaxes da absurda farándula? O Mundo de Fisterra é unha fiestra máis Aberta ao mundo de par en par. Temos días de combate constante, No que o Océano de Fisterra Está bravo, E nel danse absurdas batallas marítimas No que o vencedor é aquel que honra a xustiza. No Mundo de Fisterra, Pódense descubrir Micromundos útiles, Que te axudan a resisitir Os combates inxustos De maneira doada e lene E sen absurdos labirintos Que non son máis que absurdos Xogos de palabras inútiles. Nesta Mundo de Fisterra, Temos días de sol grande e fermoso. Sentámonos os dous na beira dos cantiles de Fisterra, E observamos que non é o Fin do Mundo, Pola contra é todo un espectáculo de belez...

Non vivo sen a fonte do sosego, Que adormece a dor que me habita, Da paz que asulaga os camiños da vida. Que absurdo é resistirse ao certo á realidade constante Que me ergue polos camiño da vida enteira. Que inútil acción é alimentarse do baixo instinto ferinte. Mágoa, do ser humano cheo de envexa e xenreira. Admito as cousas como son e son o que debo de ser. Admito a verdade enteira Aquela que me vai abrindo portas diferentes. Non soporto o mundo mintirán, Que abre doorosas feridas traicioeiras, Non rexeitas do que es, E asume o que será, Pero non fagamos do futuro próximo, O que non sabemos, Admite e rexeita o que non convén Porque, de novo, abre absurdas feridas Pérdidad de tempo inútil, Como vas recuperar O tempo no que non fuches unha persóa honrada? Perdiche o tempo falso Perdiche toda a túa credibilidade enteira. Que mágia máis grande ser o que eres! Mágoa! Miguel Dubois

Na máxima lentitude prolongada e tépeda A ti me achego coas miñas mans abertas Libro branco aberto de par en par, Ao mundo de agarimo constante. Que pequeniño me atopo, Sen esoitar lentos os latexos Do teu corazón ledo e aberto Ao mundo das ideas máis concretas, Aquelas que conducen ao íntimo interior, Son dos son habidos no interior Do teu peito perfecto, Que nas noites de invernía fría, Agarimo lentamente coas miñas mans abertas. Recorre sen repouso a túa branca pel, E as túas costas invado lento e soave Coas miñas mas pequenas e torpes. Sinto que a de chegar o verbo amar querido, Verbo do íntimo e do interior constate, Latexa con forza suprema, corazón aberto Enteiro ao dimensión concreta de verbo amar. Namentras as miñas torpes mans Faille cortesía deliciosa, A túal pel branca como o leite branco Das vacas brancas e negras e grandes, E cando a ti me entrego Perdo a miña identidade interior. Asulágome a ti toda, perdido de amor, ...