LONDRES
O mundo soave da luz Dun día de setembro perdido Alumea cor escuro da noitiña Que esquece a función, elemental Do verbo amar; O querer ser sen engadidos Ou pertenzas alleas, Que non son propiedad do que escribe. Vivo perto da lus de setembro que cáseque morre, Esquecendo a ledicia dun verán máis, Dun verán nas terras estranxeiras De lingoexe diferente. Aló ficaron lembranzas belas, Carregadas de beleza propia Dun país xeneroso en economía Con grandes diferenzas No status sociais existentes. Vexetación fermoso e verde Árbores asulagadas e ateigados de beleza suma e constante. Casas grandes e fermosas Que lembran os tempos daquela do Bristish Empire Ou Imperio Británico. Todo un gran parque de arquitectura luxosa Onde non se malgastaban cartos Naquela sociedade victoriana. A Capital é fermosa Aínda máis fermoso é A mistura de cores da pel de xentes diversas. Formigueros humáns ateigan as rúas londinenses e de súperto, coma sen...