TEMPORALIDADE
Todo lento e inútil, na distancia turbia. Unha verdade a medias, unha mentira enteira O latexo lento e desestructurado, Dun ser sufrindo o tremendo sufrindo. Non estou e me atopo, La livianidade do tempo vivido, Na filosófia inútil do absurdo. Que tremendo debate entre, A utilidad necesitada E a inutilidade persistente. Sufrir porque queren deixar O mundo vivido Desvanerse nun sono liviano. E tremendo cargado de verdade inmensa. Irase sen pedir permiso. Miguel Dubois