ADMISIÓN

Non vivo sen a fonte do sosego,


Que adormece a dor que me habita,


Da paz que asulaga os camiños da vida.


Que absurdo é resistirse ao certo á realidade constante


Que me ergue polos camiño da vida enteira.


Que inútil acción é alimentarse do baixo instinto ferinte.


Mágoa, do ser humano cheo de envexa e xenreira.


Admito as cousas como son e son o que debo de ser.


Admito a verdade enteira


Aquela que me vai abrindo portas diferentes.


Non soporto o mundo mintirán,


Que abre doorosas feridas traicioeiras,


Non rexeitas do que es,


E asume o que será,


Pero non fagamos do futuro próximo,


O que non sabemos,


Admite e rexeita o que non convén


Porque, de novo, abre absurdas feridas


Pérdidad de tempo inútil,


Como vas recuperar


O tempo no que non fuches unha persóa honrada?


Perdiche o tempo falso


Perdiche toda a túa credibilidade enteira.


Que mágia máis grande ser o que eres!


Mágoa!




Miguel Dubois