OS SEN TEITO
AMOR E DOZURA É VIVIR Terras de Marín, ao 19 de decembro de 2009 Imos xa entrar no Nadal de descanso, Para uns. Para outras un Nadal descomunal De traballo de venta imprevisible, Sociedade de consumo, Alerta os puchos furados Por mor da crise económica. Locería dabonda por rúas cheas De vidas humanos. Uns van con rumbo fixo E outroe perderon o rembo exacto Do poder razoable. Home tirado na beirarúa, Leva a man extentida, E a súa rente nun recipente ovalado Depositas estás as emolas daqueles Qu enun intre dado Sentíronse con bondade. Non teñen ren Para parar a súa fame constante. Son os homes e mulleres sen teito permanente, Os amigoda friaxe, Os que viven o sufrimento deles Os re4xeitoados daa cidades