BENQUERIDO AMIGO

Rendir heime rendir ante a túa palabra íntima,

A palabra que non fire e ama,

Falando verdades completas,

A xeito de discurso agarimoso.

De que me vale o teu berro insolente,

De que vale a túa perda de tempo útil.

Fálame co sosego debido,

Có respeto convinte,

Non invirtas a verdade concreta,

Con falsos decoros inútiles,

Fálame ben, con seguridade fonda

E aplomo consiste,

Non sexas un mintirán de segunda.

Utiliza o verbo amar dabondo.

O tempo val a pena amigo

Xúnguete aos tempo da verdade,

Non habites en paradisos inexistentes,

Mostra a túa faciana limpa,

Tal coma é,

Mírame fítame a túa mirada en mi

Acude ao fondo dos meus ollos

E non habites na penubra escura.

Habita a vida enteira para habitala,

Vive, me amigo,

meu querido amigo.





MIGUEL DUBOIS.