Entradas

Mostrando entradas de septiembre 28, 2008

POESÍA DEL AÑO 1974

Me fuí al recogido puerto De aquel peñasco. Hacía frío Y el frío sudor mi frente acariciaba. Me olvidé del mundo por cuatro horas, El alba comezanba Desesperada A acariciar la tierra fría. Nueva fecha Y distinto día Ya surgía En la brecha. Pajarillos con músicas amarillas Cantaban al mundo en astillas. Un manantial de agua fresca Besaba esa roca ya gastada. Mi sed Y mi manantial, Mi manantial Y mi sed. Ellos se juntaron, acariciando labios Y la frescura retumbaba en mi boca. Erguime Sediento de andanzas Por verdes prados. Fuí el Caballero Don Quijote, Sobre un caballo de piedra. Mi lanza era corazón saliente. De trote en trote En la hierba caí, Desventurado Pues mi caballo me había tirado.. Mi espíritu Ese mar confuso con ramas estranguladas. Mi pensamiento Así de oscuras, Ya sin bravuras Y se acabaron las torturas. Me voy a un monte: El monte ...

MIS AMIGOS DÍA 28 DE DICIEMBRE DE 1974

28/12/ 1974 Fíjate en el año: contexto socio-político diferente al actual. MIS AMIGOS. Mi primer amigo fue un marinero. Mi segundo amigo fue un campesino. Mi tercer amigo fue un obrero. Mi cuarto amigo fue un ovejero. Pero un día me encontré a un "Gran Amigo": ¡Yo! y explotaba al marinero, al campesino, al obreo y al ovejero. Me olvidé de todos ellos. Mi gran amigo era "el dinero" Miguel Dubois.

EL POETA DE LA ALAMEDA EL OLVIDO 30/11/1974

Conviene fijarse en el año, porque no es el mismo contexto social. ´Día 30 de noviembre de 1974 Soy poeta de la Alameda del Olivo, Cantaría, no a cinco océanos Y a cien mares cubiertos de coral. Soy poeta de Olvido, de La tierra en que vivo. Cantaría a cien mujeres vestidas de alegría y a dos cientas en la esparanza. Soy poeta que guarda el corazón en el fondo, De un territorio, sin remedio. Cantaría a los desiertos de la tierra, Cubiertos de arena. Soy poeta del otro mundo Cantaría al barco en alta mar. Quinientos marineros cogen la red del amo. Miguel Dubois.

ME ENAMORÉ DUN PIANO QUE JAMÁS TOQUÉ..PONTEVEDRA a 5 de diciembre de 1983

Pontevedra, a 6 de deciembre de 1983. Me llevas a tu mundo De teclas y cuerdas Piano extraño. Me haces sonrreir a al tristeza, Me traes recuerdos de la nada absoluta Me siento enamorado de tí, Piano, Dedo a dedo Nota a nota, Canción a canción. Miguel Dubois. Arrícame o derradeiro laio da ialam Atópame no meu corpo nú Aspértate dun estrano sono de outono. Todo é unha grande néboa branca, Todo escomenza, Todo remata, Dénde o útero Até as cinzas que voan polo mar. Miguel Dubois.

BENQUERIDO AMIGO

Rendir heime rendir ante a túa palabra íntima, A palabra que non fire e ama, Falando verdades completas, A xeito de discurso agarimoso. De que me vale o teu berro insolente, De que vale a túa perda de tempo útil. Fálame co sosego debido, Có respeto convinte, Non invirtas a verdade concreta, Con falsos decoros inútiles, Fálame ben, con seguridade fonda E aplomo consiste, Non sexas un mintirán de segunda. Utiliza o verbo amar dabondo. O tempo val a pena amigo Xúnguete aos tempo da verdade, Non habites en paradisos inexistentes, Mostra a túa faciana limpa, Tal coma é, Mírame fítame a túa mirada en mi Acude ao fondo dos meus ollos E non habites na penubra escura. Habita a vida enteira para habitala, Vive, me amigo, meu querido amigo. MIGUEL DUBOIS.