CAMPO DA VERDADE
Érguete enteiro con toda a túa forza característica Non bascules na absurda do medo imposible Habita , sempre, en tí mesmo, Non habites no mundo alleo, Non roubes a palabra perfecta, Non acales o marmurio das augas dun río belo e fermoso. Admite que es como ti es Nen máis ne menos, Nen gran de home, Nen home pequeno. Son o tempo que me toque vivir no tempo, Son eu, pero si diferente a tí, Cada un de nós é un mundo diferente, Debémonos o mutuo respeto e amor consistente. É por eso que condéo os absurdos de calquera tipo de absurda violenza. Gústame habitar e querer quero habitar na paz asumida, Que, día a día, me pide a paz conmigo e a paz cós demáis, Que absurda linguaxe De parolas absurdas, Queiman os fins dos días En fermosas postas de sol fermosas. Habito para vivir a vida Enteira a ela me entrego e me debo, Con xustiza enteira Non con falsas promesas De absurda esperanza. Habito a vida enteira, Para at...