BENQUERIDO AMIGO
Rendir heime rendir ante a túa palabra íntima, A palabra que non fire e ama, Falando verdades completas, A xeito de discurso agarimoso. De que me vale o teu berro insolente, De que vale a túa perda de tempo útil. Fálame co sosego debido, Có respeto convinte, Non invirtas a verdade concreta, Con falsos decoros inútiles, Fálame ben, con seguridade fonda E aplomo consiste, Non sexas un mintirán de segunda. Utiliza o verbo amar dabondo. O tempo val a pena amigo Xúnguete aos tempo da verdade, Non habites en paradisos inexistentes, Mostra a túa faciana limpa, Tal coma é, Mírame fítame a túa mirada en mi Acude ao fondo dos meus ollos E non habites na penubra escura. Habita a vida enteira para habitala, Vive, me amigo, meu querido amigo. MIGUEL DUBOIS.