XUICIO POÉTICO
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 12 de febreiro do 2009 XUICIO POÉTICO Deber é o nos deber avanzar có tempo No tempo perdido no rebusque continúo, Do que xa non existe porque é algo Que xa nun compre en min. A función vital pertinente. Habito,as veces, senlleiramente, Valentemente o valeiro desos minutos vividos, Mundos queiméricos e irreventes, No máis fondo do esquencico fondo Do que non quero ser, E sendo o ser que habito, constantemente, En min mesmo eu no senso de ser, O que eu son, sen tepuxos absurdos Sen mentiras deformadoras Que desvirtúan o senso vital existente. De que modo tremendo Constrúese a verdade cambiada, De que modo tremendo Non se denuncia o que che quitan, O dereito a ser un ser ceibo. Porque non merezo vivir Sen a liberdadade correspondente, Ao mundo real, É entón cando da cotidianade Nas nosas caras sorrintes e brillantes, Agáchase unha tremenda envexa e sutil E esprito perversivo, Que ateigan as linguas carre...