Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como A MESTRA. POEMA ESCRITO POR MIGUEL DUBOIS

POEMAS DE CANDO EU ERA UN MOZO. ESCRITO O 18 DE XUÑO DE 1975

A 18 de xuño de 1975. Soledad sonora, de mar y arena. Allá, sólo, en la orilla a 100 pasos de la muerte. Camino de largo trecho de playa. Siempre voy y siempre vuelvo. No miro atrás, aquellas huellas marcadas Por unos pies, que se acercaron al mar, Y el cuerpo agresivamente, arrancado, De la arena, con destino a la muerte. Sigo caminando, siempre voy y siempre vuelvo. Le pregunto a las olas, si vieron partir al dolor Responden airosas: el mar se encargó. Porque es el mar tan poderoso. Porque te cebaste en la agresividad, Y ahora me hieres de muerte. Pero, yo sigo caminando, Siempre voy y simpre vuelvo. Con el poderoso jamás podremos. No le podremos a este gigante oceánico, Iremos a por el gran Océano del dolor, Pero yo sigo caminando, lento Siempre voy y siempre vuelvo, Camino y camino, Y siempre las misma tremenda desesperación, Mientras voy marcando el sendero sobre la arena mojada, Pero nosotros seguimos camina...

NOITE

Entro lento nesta noite enteira De silenzos longos. A quietude da noite pecha, silencio continúo. A carencia da luz que alumea polo día enteiro. Entro no silencio, quedo, Durmos as derradeiras palabras pronunciadas, Pecho os meus ollos craros, Entrégome enteiro o mundo dos sonos íntimos, Sou eu un soñador constante, Que deixa a consciencia de noite, Que erga a ledicia a mañanciña, Pero pola noita queda, Esquezo enteiro, Que o Mundo enteiro, existe, Achégome as sensacións lentas e ilustres Das verbas nocturnas Que son nada máis que silencios constantes. Deitado estou nun lugar, na miña cama longa Durmindo estou en fermosos lugares, Tódolas noitas a miña xeografía cerebral Percura lugares diferentes No que vivir soñando, Nametras descanso, No fondo das noites constantes Miguel Dubois

A MESTRA, POEMA ESCRITO POR MIGUEL DUBOIS

UNIVERSITY OF EAST ANGLIA. 10 de xulio de 2008. De que lugar oculto xurden as túas palabras amorosas. Ámoche enteira no Mundo Enteiro, e para o mundo anónimo que non da dividendos en Wall Street. De que maneira torpe e absurda xúngome ao disturbio emocional da tontería e da total insoliradiedade. O mundo astuto, o mundo redondo, fae constamente negocios redondos. E nas esquinas das rúas carregadas de escaparates cheos, hai un home preso da pobreza, extendendo a súa man necesitada. Pido a palabra ceiba, no conxuro das bruxas, e nos parlamentos anónimos, namentras as vasoiras de palla limpian os restos de inmundicia. Que pena e supor un mundo dividido, que pena dicir teño e non dou, Que pena a arma mortífera, Que pena o terror da morte, e no laio da tarde furiosa, vai dando paso a unha noite moura de lembranzas de morte absurda. Queixume de vento furacano, ...