BRANCO E NEGRO
A luz enteira do grande astro solar, Facía a mañá máis linda e fermosa. Ao mesmo tempo nubes escuras, dor ferida, Ián cubrindo a face do ceu branco azul e gris de Norwich, County Northfolk, East Anglia, O mañá íase facenso máis escura, Menos fermosa e desexable. A xente, sen presa, aparente, ía deixando as rúas valeiras Ían desaparenzo o marmurios inútiles das voces acesas E de cando en vez No meio do verán tépedo e doce Ían pasando polas rúas coches tristes e desfeitos, Dos tempos perdidos Da torpe de ciadade de Nunca na Noite. Norwich era, íase facendo, ao mesmo, A máis afastando vila de tódolas vilas Dos eidos da ledicia que alumeaban, denantes, Pasamos a creazón Dun munto torpe. O día ía cambeando, lento, torpe e estúpido. Norwich ía perdendo o seu senso ledo Ateigaban a súas rúas pantasmas nocturnos Vestidos de branco coma os algodóns brancos Máis brancos que a cor pura da neve. Que nos axudan a curar as feridas que doen constantem...