AMOR.
Na máxima lentitude prolongada e tépeda A ti me achego coas miñas mans abertas Libro branco aberto de par en par, Ao mundo de agarimo constante. Que pequeniño me atopo, Sen esoitar lentos os latexos Do teu corazón ledo e aberto Ao mundo das ideas máis concretas, Aquelas que conducen ao íntimo interior, Son dos son habidos no interior Do teu peito perfecto, Que nas noites de invernía fría, Agarimo lentamente coas miñas mans abertas. Recorre sen repouso a túa branca pel, E as túas costas invado lento e soave Coas miñas mas pequenas e torpes. Sinto que a de chegar o verbo amar querido, Verbo do íntimo e do interior constate, Latexa con forza suprema, corazón aberto Enteiro ao dimensión concreta de verbo amar. Namentras as miñas torpes mans Faille cortesía deliciosa, A túal pel branca como o leite branco Das vacas brancas e negras e grandes, E cando a ti me entrego Perdo a miña identidade interior. Asulágome a ti toda, perdido de amor, ...