VINTE DEZ
AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1 de xaneiro de 2010. VINTE DEZ Onte dixémoslle adeus, Por tódolos tempos E de súpeto empredemos Coma un cabalo que choutóu O outo obstáculo para Ir ao outo lando do tempo O tempo máis outo en número Formado por un vinte e un dez. Bridamos por tódolos deuses Brindamos por tódolos demos, O tempo é unha máquina perfecta, E imparable. E xa estamos Neste número da hestoria, Que nos traerás: ledicia inmensa, Alomenos ledicia, quizáves. Que nos traerás: pranto amargo, Cara suorasa, bágoas tristes, Golpes inútiles? Que nos traerás, digo eu: Vinte dez, vinte bicos amorosos, Des disgustos mortais? Que me vas dar vinte dez, Dúas veces dez máis unha vez dez? Dame o mundo no que habito, Dame o alento respirable, Dame o canto do paxa...