Entradas

Mostrando entradas de agosto 8, 2008

RAFAEL ALBERTI

Imagen
ALBERTI, fue "unicamente" genial. Fue un hombre, totalmente único. El fue Premio Cervantes, pero creo que injustamente no se le dio el premio Nobel. Su vida fue diversa, viajante, fue una vida parte vivida en el exilio. Recuerdo, con cierto cariño, como el explicaba, con su hija Aitana en Punta del Este en El Uruguay. Mucho hay que escribir sobre este hombre . Su mirada era única. Recuerdo en el cine de O Marino" de O Grove, que RAFAEL estaba sentado con SANTIAGO ÁLVAREZ dtrás mía. Me di cuenta y lo miré y me quedé asombrado. El, RAFAEL, dirigiío su mirada penetrate hacia mi. Rapidamente me di la vuelta en señal de verguenza y respecto.
Imagen
LORENZO VARELA.. Sempre me impresionou a súa faciana antre misterio e sorpresa. Lorenzo Varela foi amigo, de MANUEL LUERIRO REY.. foron cotánaeos, da mesma xeneración que RAFAEL DIESTE. LORENZO VARELA, nace no ano de 1910 nun barco camiño de Cuba. Seus pais sairon de Monterroso rumbo ao novo mundo: No ano de 1920 deciden marchar a BOS AIRES, debido a crise económica que pasaba a illa caribella. Na capital arxentina estuda o seus estudos primarios. Chegado ao ano de 1930, decide voltar a Terra. En Galicia estuda o bachalerato e participa nos movementos estudiantís, dirixidos por CASTELAO e por SUÁREZ PICALLO. Pero LORENZO decide subir o seu listón político afiliándose ao Partido Trokskista e viculándose ao Partido Obreiro de Renovación Marxista..( P. O. U. M. ) No ano de 1935 remato o bachalerato e trasládase á Madrid, onde comeza a suxa traxectoria de tipo intelectual. Traballou cao revista PAN (Poetas, Andantes e Navegantes). No ano de 1936 se dedica á crítica lite...

ACEPTACIÓN

Pontevedra, ao 9 de agosto de 2008. A LITERATURA, para moitos de nós é un mundo maravilloso e máxico, que atraveso del contamos como nos va a vida, de que xeito vivimos o momento presente, sen penseres demasiado no que virá. O mundo pasado, a ledicia e o sufriminto son os que se encarregaron de construir as nosas personalidades. O bon e o sufrimento, foron facendo de nós seres preparados para a vida. ESTAR PREPARADO PARA A VIDA, significa, penso eu, en primeiro lugar, aceptarme tal e como ti eres. Haberá cousas, comportamentos de ti mesmo que "non che gustan" e dices: por que fixen eso? Pero, na vida, penso eu, todo ten solución, e se lle queremos dar solucción aos nosos problemas, penso que somos os primeiros benefactores. Unha rectificación feita a tempo significa o deixar vivir aos demáis porque estou a vivir a gosto conmigo mesmo, ao acepatar a miña realidade perosal. AS FUXIDAS DE SI MESMO, son trampas emocionáis...