Entradas

Mostrando entradas de septiembre 10, 2008

AMOR e ODIO

Trátame coma son, Mais non o que ti crees que eu son. Trátame con agarimo doce, Utiliza a verbe certa, Non deformes o campo de verdade. Asume o que tes que asumir. Ocupa o lugar correspendente, Ao lugar que ocupas, Non inventes o que xa se inventou. Non xeneres o inxenerable. Acepto ao teu mundo propio Non te afastes do que ti eres. Asume a túa propia vivenza O que ti eres e o que ti te debes ser, Non finxas o que non podes ser. Sé tí mesmo e ren máis que ti. Acepta a túa vedade íntegra e enteira, Non te ateigues do medo infundado. Non xeneres discordia. Non me fagas decir as palabras prohibidas . Deixa que no xardín do teu íntimo cor, Se xenere unha fervenza continúa De bós sentimentos, Carregados de amor sinceiro. Non xemas cunha linguaxe inintelixible. Xenera fontes de auga crara e limpa. A area está crara cáseque branca, E nos meus beizos introduzo As primeiras pingas deliciosas Do líquido máxico. Sé, todo polo gra...

MENTIRA

Mágoa, polas palabras torpes Firan os sentimentos alleos. Que mágoa máis grande Ter que alimentarse da torpeza Sumida nunha venganza absurda de palabras inútiles. Grazas por danarme os meus sentimentos, Porque grazas a tí son máis forte. Que mágoa é medrar por mor Da dor allea, Mais o dano que me achegas Faime ser máis home. Que mágoa máis grande, As verbas tortas As miradas tremendas Que mágoa máis grande É ser coma eres tí, Daríame pena ser Coma ti eres A venganza non é boa E a mentira É unha constante presa temporal E non están os tempos Para perdelo tempo En absurdas filosofías Que firen os sentimentos alleos. Que mágos. Miguel.