MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

AMOR E DOZURA É VIVIR TERRA ROUBADA E MALOGRADA Pontevedra, ao 28 de decembro de 2008. TERRA ROUBADA E MALOGRADA. Invasión indebida, Tremenda brutalidade bélica, Terra asoballada e acribillada Civíis mortos, Polo tremenda arma nemiga, Terra Santa, Santa das Bágoas Sacras, Oliveiras Benditas e secas, olivos queimados. Oracións frustados, Tiros mortáis e asasiños Aniquilamento bárbaro, Suburbio atestado de carencias, Carencias de amor roubado, Odio semiádo Semente de armas tremendas. Parolas rotas, bocas incendiadas, Discursos inútiles Corazón quebrado e roto, Laio constante e solidario, Marmurio de feridos tremendos, Hospitales brancos de sangue vermella, Matanzas bárbaras e tremendas. Ouh oracións prometidas, Ficaron en verdades enganadas. Que absurdo tiro mortal, Que queixume aberto de pánico constante, Falan a linguaxe das armas mortíferas, O q...

AMOR E DOZURA É VIVIR Asunto: 2008 ESTÁ MORRENDO Pontevedra, ao 31 de decembro de 2008. 2008 ESTÁ MORRENDO En pouco tempo engadiremos Un novo número, 2009, Neste Mundo cuantitativo e temporal. A estas outuras das nosas vidas vividas, Atopánomos en outo número cuantitativo Da Era do Mundo Cristiano. Imos deixando os días espidos Na lembranza querida, Ou as veces, pensamos, Mellor sería que non existiran Os intres creados para baterse fortemente, Como medo infecundo Ou a verdade inexistente, Esa quimera extraña Que queima a verdade íntima E a conversiona na perversidade absurda, Que utiliza o baixo fondo mental, E quebran absurdamente As leises elementáis éticas, Furando o concepto real E así convertilo Na máis tremendo absurda Hipocrersía existente, Creando o Mundo opaco, O Mundo agachado No máis fonda perversidade De nosos instintos máis anim...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 26/12/2008 21:02:11 Asunto: VIVIR para ESTAR Pontevedra, a 26 de diciembre DE 2008 VIVIR para ESTAR y ESTAR para VIVIR Como pasa todo, Se pasa la vida atenta Sin darse uno cuenta de nada. Como el día nace abierto de luz pendiente, Nace el niño saliente, Hambriento de Mundo entero. Los pájaros vuelan y se van. Quizás marcharán a las doradas ramas De climas más cálidos. El viento gime, Y el miedo no dá miedo Y, también gime y llora. Estoy atento a toda la vida entera, Voy comiéndole espacios indolentes Al tiempo voy subindo el cuántico múmerico. Y, es verdad, que quejar no me quejo, Quizás escondido, a veces, Me surgen la ganas de reventar las claras lágrimas. Dicen que se perdona el dolor susodicho Con transparentes lágrimas indoloras, Y río como si nada Cómo si fuera un ave torpe amarilla, I...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie  A BELEZA DE XULIA               Pontevedra, ao 25 de decembro     A BELEZA DE XULIA       Non dubdido de nada,    Non dubido da fame contanste  Non dubido da sede permanente.  Mais habito no silenzo continúo de tódolos silenzos,  Polo día enteiro teña unha boca aberta de silenzo aberto.  Pola noito durmo silenzosamente na continuidade muda.  Abro as portas ao son quente,  Ao queixume solitario dun pino verde e famento de vento.  Son o silenzo permanete a verdade infalable,  O verso inútil ou canzón morta.  A guitarra xeme laios pertinentes  Puntéos exactos,  Namentras a cantadora viva de voz  Ateiga a sá ateigada  De canzóns desgarradas  Que aumentan  o podería dunha voz enteira.  Guitarra de tódolas das  cordas da vida,  Acompañas a voz da muller amada  Que acende o canto perfecto  Do amor perdido  E gañado en posteriores batallas amorosas.  Xulia está ergueita sen voz e con vento aberto,  Na punta dun peirao pétreo  ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 23 de decembro de 2008. O tempo de tódolos tempos, O tempo da ledicia constante, O tempo que me achega ao Nadal, Meniño Deus, Mañán virás ao Mundo, Como o fas en cada ano Do teu almanaque longo. Meniño Xesus, Estará quizáves a noite fría mañá, Que a túa nai querida, Che dea a calor perfecta, Mañá virás ao Mundo Meniño Deus. Miguel Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR BEATRIZ FELIZ NADAL e moi feliz 2009 Benquerida Beatriz: como pasa o tempo, como se pasa a vida enteira, como medraron os nenos, namentras outros meniños e meniñas, como os vosos voltan, de novo e de xeito individual e único o seu propio crecimento. Que parella más fermosa tendes! Crecen moi rápido, ben o sabes. Disfrutade deles, dalles todo o cariño e amor do mundo, porque non hai verba máis fermosa que "amor." Que faríamos neste mundo sen amor? Pasamos unha tarde, sumamente lediciosa na casa de Tino e de Balby. Eran intres perfectos cubertos dunha certa maxia atemporal. Xuntábanse xeracións diferentes pero todas elas xunguidas polos lazos afectivos e comprendidas dende altas edades até as edades máis deliciosas. Vivimos para vivir, vivimos para cumplir cós nosos traballos , cós nosos momentos de lecer e nos facemos un pouquiño máis grandes, coas deliciosas cousas pequenas, aquelas pequenas cousas que nos cobren de...

AMOR E DOZURA É VIVIR ONDE ESTÁ O MEU VERDADEIRO NOME?‏ Ardán, Marín, ao 19 de decembro de 2008. Doume de conta, coma pasa a vida, Coma imos queimando os espazos valeiros, E coma imos enchendo a vida enteira da ledicia perdida. Dubido, por desgraza, dabondo, queimo a sin razón, E non vou pola vida real dando inúiles paus duros De cego converso. Non vexo porque non quero Mirar a verdade, que me pecha os ollos esperanzadores, Dun espazo lumínico perdido no cumio do meio día. E todo avanza, sen tregua, E todo retrocede no pensamente vital humano. O rico enriquece legalmente, Namentras o pobre paria Síntese máis miserento e inútil. Obedece as ordes pertinentes, Baixa a testa triste, E Non chega a cobrar un salario mínimo. O desiquilibrio social E un constante social. Wall Street enche as súas arcas perfectas, Namentras os chamados amos dos cartos, Homes de nobleza indudable, degradada, Pasan a forma a nómina da delincuencia monetaria. E non podes protestar e non podemos queixanos. U-lo Nor...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín ao 9 de decembro de 2008 A LINGUAXE MUDA Eu non son o teu silenzo continuo, fala somentes Pola la emision perdida de túas palabras Sabedores do amor constante, Que vai dando bicos abertos, Ao valeiro do espazo. Non me fales có teu inútil silenzo constante De desafío e ferida perdida no medio tremendo, Das palabras perdidas. Cando calas sei que algo me queres decir, Ou unha palabra fermosa Ou unha frase perfecta, Ouh un amor constante, Perdido antre o silenzo perdido. Fálame. Dime cousas reais, A vida mesma, exemplo poño ou, Ou cóntame fantásticos hestorias De chiculate sabroso, Ou fadas fermosas Que se introducen no mási máxico dos mundos. Remata có teu silencio perpétuo Faime mirar a linguaxe espida Dos teus lindos beizos. Dime o que nunca quixeche Decirme, sen rodeos Porque unha vez que a verdade está espida, A vida cotiá é máis fermosa Miguel Dubois

Pontevedra, ao 15 de decembro de 2008. CANTIGA DE BERCE PARA EDUARDO. Quefelicidade completa e sublime, É o sair ao Mundo externo, Enchido de lus fonda e esperada. Carregado de toda a súa poderosa forza. De pulmón infantil de ar cheo, Escoito a ledicia do seu choro De meniño recén nacido. Abre todo o seu espazo, Nun lugar no mundo habitado. Veño, pequerrechiño e fermoso e lindo A vivir toda a miña vida convosco, Recén coñecida familia esperada. Son o comezo o principio Uns números pequenos e baixos No mundo temporal mesurable. Son pequerecho mais sorprendente, tamén. Vou deixando cós ollos abertos, Aos que para min miran, Coa faciana sorpresiva E nos beizos un sorriso delicado e doze. Comezo dunha vida fermoso, Longo espazo, aínda non vivido, Querido futuro da esperanza continúa, Son coma unha lus máxica Que aluméa os espazos valeiros. Encho a vida có neu pequeno corpo, Son un gran e fermoso pequerricho. Son desfacedor de tódolas las tristuras inútiles. Son unha fonte esperanzadora e l...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín, ao 16 de decembro de 2008 FILOSOFÍA DO ABSURDO. O sinistro do ocaso anunciado, A vida sen vida, A morte pola morte, O decir disparo e mato por matar, Ou para construir un mundo crudel Ou fabricar un absurdo tremendo. O contruir fábricas da door continuo e gratuito. A obriga a decir e que queres gardar, Polo ben dos teus seres amados. E logo, sen nengún tipo de permiso legal, Pasas a ser interrogado descriminadamente. O torturador tortura sen cesar e a eito, A destro e sinistro, E todo resulta ser unha violenza absurda Traducida a violación constantes Dos dereitos humans. Canto mundo absurdo permanece Cuberto de mentira fraudulenta. E os outeiros éncheses de santos alleos A santidad e amor desinteresado. Mentiras de tódolas mentiras habidas. Absurdo mundo sotilmente construído, Na manía constante de mentir constantemente, Pobos castigados pola opresión constante, Namentras a follas verdes das palmeiras do oasis, Morren de sede absurda allea ao que q...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín, ao 11 de decembro de 2008 DE que maneira absurada, Quemei o tempo pasado, Con absurdos contidos. Cak foi a dimensión tremenda, Dun mundo absurdo, Soterrando a vida No tempo da desesperanza gañado. Como recuperar todo o perdido Como aquecer o lume, Que parece coma se non Quixera dar a calor correspontente. Mais da toda a calor  fonda A que da  a froito aberto, Aos beizos abertos Queimando a continua fame habita Constante de tempos pasdos, De cacharelas acesas De fondas lembranzas, Recollo a calor aberta, E disfuta a beleza  absoluta Da chama acesa. Silenzo candente, Calor nouturno. Beleza da noite estrelada, Láua acesa enteira, Aberta e completa, No medio do ceo espléndido. Quer bonito é vivir, Cantando noites de leidecia aberta A beira dunha lumeirada de verán fermoso. Miguel   Dubois

Pontevedra, ao 7 de decembro de 2008. FADO LISBOETA Eu teño que quererte, pronto, Onde acharéi eu o amor enteiro Que por ti perdín, En que lugar absurdo e tremendo Atoparéi, de novo, o amor íntegro, Que eu, por ti tiña. Non son capas de achegarme a ti, Dou fe dilo, Sínto que un frío fondo ma atravesa Cando penso en tí. Aló no fin de todo, Deixamos queimadas as mañás frías, Consumimos todo o amor enteiro. Onde atoparéi o que queda de nós A fogueria nos está acesa, Teño frío puro, meu amor. Eu meu amor, che quero, Pero eu meu amor enteiro Xa non te quero, A miña vida é coma un fado triste, Cantado por unha portuguesa linda Namorada da Lisboa E un Señor de Queluz. Que vou facer fado roto, Guitarra triste, Voz rachada, Laio de amor perdido. Camiño lento perto de Belem, Nor perdo a esperanza De cantarte un fado lindo A lus dun candil. Ouh amor! Canto pranto, Cantas horas chorando O amor perdido. Non perdo esperanza algunha, Namentras ...

AMOR E DOZURA É VIVIR De: Miguel Dubois Thenaisie Fecha: 05/12/2008 22:12:34 Para: sdubois919 Asunto: Reenviar: VELENO MORTAL     Pontevedra, ao 5 de decembro de 2008.       VELENO  MORTAL       Sentirme, totalmente, ceibe,   A pesar da filosofía do tremondo absurdo,   Pera inútil do fermoso tempo.   Dinme de conta, sen remedialo,   Que querían constuir a torpeza suprema,   Do ser humano falso,   Que pretende facerse falso e  suposto grande,   Por mor da inutilidade da tremenda mentira.     Ser humano en contra de se mesmo,   Que non ocupas o espazo habitable,   Que entras no mundo allí   Non te pertece, nuc¡nca,   Sen correspondente ao dereito a facelo.   Entra en tí mesmo,   Asume a túa verdade,   Asume o que non che gusta de tí,   Admite a parte que che doé   E proxectas, absurdamente,   Naqueles que  non  te pertencen   Ao teu mundo estremecedor,   Carente de senso común,   Ou integridade fonda.     Non digo que avances,   Avances coma a serpe verde e ingrata,   Que ...

AMOR E DOZURA É VIVIR : CANCIÓN para MARÍA CRISTINA Pontevedra, ao 6 de decembro de 2008. Canción para María Cristina. Non o dubides nunca, Lémbraste dos nosos avociños; Máxicos, perfecto e e que nunca choraban. Coa suma fortaleza do seu corazón, Esgoataron os tempos máis absurdos Da historia europea, Odios tremendos de pobos loitando, Nas guerras do odio, Pero con toda a súas forzas, Eles e Elas derrubaron o Mundo inxusto Que oprimía namentras os submarinos alemáns Chegaban aos portos de Povoa de Varzím ou Vigo. Si todos elas e elas superaron, A dor do medo que significa a arma mortífera. Os avociños non teñen medo nen aos días grises Nen as noites mouras habitados de sons de morte. Dominaron o medo tremendo, Desfixerom os mitos absurdos. Os avociños doces non necesitan imaxes absurdas De modelos semiperfectas Que pentéan os seu cabelos longos Con champús absurdos. Oa avociñas non perden o tempo absurdo, Cós laios consumistas, c...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, a 28 de marzo de 2007. Vaya con todo mi cariño, a mi querido amigo Pedro Atienza. "Perico". Isadora Duncán, afortunadamente, invadió un libro bello de Fragmentos y Evocaciones Hace ya bastante tiempo, perdidos en el fondo del tiempo, sin más tiempo que aquella amada juventud deliciosa. Inmensas ganas de vida entregada a la delicia de amar y querer, de soñar con asuntos pequeños, de cubrir nuestros labios carnosos de amores desesperados. ¡Que tremendo recuerdo de amor delicioso! No te bastaron los veinte poemas de amor y la canción desesperada, que quizás en Isla Negra, haya escrito el gran Pablo. Ya pasó, ya lo sé. Déjame algo de amor viv...

AMOR E DOZURA É VIVIR Ardán, Marín  ao 4 de novembro de 2008 Asumo o que son, Sendo o que sou, Sendo eu, O tempo habitado De longos días lediciosos, De longos días perdidos, Antre o tempo perdido Sen tempo, nulidade pura, Palabra abstracta, Interrogante ou palabra exacta, Matemática da palbra absursda, Cargada de intencións inútiles No medio da vida  vivida, Nos lugares diferentes Nos extremos das palabras malintencionadas. Asumo o verbo asumido, Sendo o que son: Grande ou pequeno. Perverso ou favorable. Son eu, somentes, eu, Este espazo  vital andante Ou descansando na fidelidade, Ao amor encantado Con embruxo decidido, Que se achega ao meu ser enteiro, Nas lúas perdidas dos veráns Atlánticos, Rias Baixas ou Rías Altas, Por testemuñas marítimas, Dos versos adicados, Aos capitáns das embarcacións, Que atravesan as Terras de Fisterra. Son eu, enteiro ou que eu son Cáseque nada sou sento O que eu son. ...

AMOR E DOZURA É VIVIR AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 2 de novembro de 2008. DE CERTO Ábrete amencer enteiro, Estourido de lus cotiá. Erguémonos torpes medio adormecidos, Temos por diante toda a xornada laboral, Ou ben para maldecer, Ou ben para decorar as palabras absurdas. Bendita sexa a verba bonita, Carente de beneficio e absurdo egoísmo. Érguete no mundo que é mundo enteiro e verdadeiro. Afronta con valentía a verdade, que, as veces, dóe. Afástate do mundo hipócrita, deconsiderado e cobarde. Xúnguete aos intres belos do día enteiro. Rexeita a falsedade total ou parcial. Xente de corazón vendido, Xente de baixos principos, Que mágoa atoparme no mundo contradictorio, Máis eu non son superior a ninguén, Son o que son, Son unha mestura de mal e ben, Son un ser humano corrente. Amo a vida enteira Con toda a miña forza posible. Non podo admitir Un mundo valeiro de principios elementáis. Como podes sosterte na falsedade, Como pode...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 1 de decembro de 2008. Vaise todo E nada queda. Estoura o potente trono matutino Namentras lapas de lus fonda azule e espontenea, Cobre o ar de tronanda tremenda. O ar está quente, A hunidade é intensa E se perde polo ar perdido Na inmensidade da perfecta transparencia. Un tremendo lóstrego azulado Pérdese na dimensión  etérea. A Natureza fermosa axítase, Como un enfermo epiléptico. Ante un novo estrondo tremendo. Comenzan a caer as primeiras pingas de choiva perfecta, Saio o xardín  belo e me deixo mollar polas pindas grosas, Dunha tronada de verán perdido no tempo de tódolos tempos perdidos. Son eu, o mesmo, no medio deste fenómeno natural magnífico. A calor pesada vai cedendo E o cheiro a terra mollada, É un cheiro natural que carece de artificiliadade. É un día perdido no tempo perdido dun agosto quente, Escravo de tódolos veráns. Síntome un home feliz e molladao polas pingas prateadas ...

AMOR E DOZURA É VIVIR Pontevedra, ao 29 de novembro de 2003 Vaise queimando o tempo constante, habitante temporal, Do mundo permanente no que habitamos de xeito temporal. Algún día extraño seremos invitados A voar ao mundo do misterio absoluto. Faremos do mundo vivido un sin mundo pasado, Din algúns, que entraremos no tempo que nunca rematará, Un auténtico misterio permanente, Un interrogante indefinido. Din un estado de felicidade perpetúa. Oxalá o misterio interrogante, Sexa unha verdade absoluta, Oxalá descansemos en magníficos sonos doces. Din os ententidos, que naquel Paradiso, O tempo é unha mentira constante. Din os que saben moito, Que o sufrimento será unha quimera absoluta. Haberá un día aínda descoñecido, No calendario temporal, Que descansaremos fora do espazo e o do tempo contante. Din sabios teológos que desansaremos O Mundo atemporal da paz constante. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, ao 28 de novembro de 2008. Acento distante, afastamento da palabra perdida, Pérdida do que nun día foches e que o tempo indolente, Enfriou nunha lousa fría distante e senlleira. Os días están fríos e a choiva molla a alma derrubada, Desonsolo da vida perdida no laio elemental. Desconsolo do tempo perdido Habitante do valeiro absoluto. Que distante ficache E que perto me atopo de tí, Cando eres o tempo morto que non existe. Xa non existes, pero cando che quero, meu amor, A pesares da distanza e o afastamento. Silenzo de lousa fría marmol perdido gris e absurdo. Tempo de silenzo. MIGUEL DUBOIS

Ardán, Marín, al 28 de noviembre de 2008. JAVIER: TE SIGO QUERIENDO. Que evidencia más grande resulta Están escribiendo versos agradecidos para ti. Que agradecimiento más grande el escuche, Que mis versos diversos son leídos Por ti, amigo, familiar, cómplice E médico curador de las enfermedades que duelen sin dolor físico. Que placentero me resulta dirigirte estos versos cariñosos A ti querido Javier. Tu no eres "alguien" temporal o pasajero Dentro de mi vida interna y externa. Tu eres el mismo Javier, de siempre, Que asume los retos vitales Con vital valentía. Tu sabes cómo duele el dolor, Tú sabes como duele la herida fresca. Sigue la vida mientras sigue, ¿Cambió "algo" en nuestras vidas sumidas A la contradicción o al descrédito? ¿Cual fue mi última palabra que sin querer Aumentó el dolor que ya dolía? Continúa el corazón interno amando, Profundamente, Y arremeto contra el odio perverso y adverso Y afirmo que el resentimiento es una en...

Ardán , Marín ao  27 de novembro de 2008.               FERMOSO CANTAR DE OUTONO  BELO O serán outonal está quedo, Namentras unha soave sensación de absurdo silencio insolente, Cobre a dimensión espacial do coarto no que agora estou. A maquinaria  dunha calefacción potente Dun fermoso colexio costeiro acomapñna Ao silenzo acompañado da  pequeno barullo Da máquina calefactora. O serán carregado de fermosa ledicia, E a luz intensa que  cobre a fermosura Dun día frío e fermoso. As arbres arrededor desta pequena oficiña Amosan unha fermosura extrema. Os pesados limóns amarelos, lindos e pendurados. Colgan das ponlas castañas Namentras algunhas follas amosan cores outonales Namentras outras manteñen unha extraordianria fermosura inusual. Verde están os campos verde de Ardán, asumindo beleza constante. As vides durmen un sono estrano de comenzos de inverno. Que bonito é vivir apreciando o senso fond...