AMOR E DOZURA É VIVIR
Ardán, Marín, ao 11 de decembro de 2008
DE que maneira absurada,
Quemei o tempo pasado,
Con absurdos contidos.
Cak foi a dimensión tremenda,
Dun mundo absurdo,
Soterrando a vida
No tempo da desesperanza gañado.
Como recuperar todo o perdido
Como aquecer o lume,
Que parece coma se non
Quixera dar a calor correspontente.
Mais da toda a calor fonda
A que da a froito aberto,
Aos beizos abertos
Queimando a continua fame habita
Constante de tempos pasdos,
De cacharelas acesas
De fondas lembranzas,
Recollo a calor aberta,
E disfuta a beleza absoluta
Da chama acesa.
Silenzo candente,
Calor nouturno.
Beleza da noite estrelada,
Láua acesa enteira,
Aberta e completa,
No medio do ceo espléndido.
Quer bonito é vivir,
Cantando noites de leidecia aberta
A beira dunha lumeirada de verán fermoso.
Miguel Dubois
Ardán, Marín, ao 11 de decembro de 2008
DE que maneira absurada,
Quemei o tempo pasado,
Con absurdos contidos.
Cak foi a dimensión tremenda,
Dun mundo absurdo,
Soterrando a vida
No tempo da desesperanza gañado.
Como recuperar todo o perdido
Como aquecer o lume,
Que parece coma se non
Quixera dar a calor correspontente.
Mais da toda a calor fonda
A que da a froito aberto,
Aos beizos abertos
Queimando a continua fame habita
Constante de tempos pasdos,
De cacharelas acesas
De fondas lembranzas,
Recollo a calor aberta,
E disfuta a beleza absoluta
Da chama acesa.
Silenzo candente,
Calor nouturno.
Beleza da noite estrelada,
Láua acesa enteira,
Aberta e completa,
No medio do ceo espléndido.
Quer bonito é vivir,
Cantando noites de leidecia aberta
A beira dunha lumeirada de verán fermoso.
Miguel Dubois
Comentarios