MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Enteiro, sempre, a tí. Na friaxe da mañá de invernía, contigo. Ao logo do día mundano, a túa rente constante. Deitado na noite enteira, asulagado antre o teu peito branco. No límite de tódolos amores posibles, sempre contigo. Non me persigues, non, é certo, E eu non te persigo, Estamos xuntos por todo amor querido, Sen trabucos absurdos, Sen palabras ferintes, Ao mediodía solar, Ou na medianoite, A lus dunha vela branca, Amarrados os dous, Achegados ao gran arte de amar, Estou contigo, porque te quero tanto e moito. Quéroche os días ateigados de amargo sudor inútil, Ou os días trites de bágoas constantos. Sufrir. Sempre contigo estou, a túa rente, Aínda, meu amor, que non estes Na túa presenza física Que me amarro a tí Cunha aperta de amor desesperado. Aberta está a fiestra de cadradiños verdes, Fóra caen as primeiras pingas do outono, E na túa boca caen os primeriros bicos da mañá, lene e doce. Miguel ...

A luz enteira do grande astro solar, Facía a mañá máis linda e fermosa. Ao mesmo tempo nubes escuras, dor ferida, Ián cubrindo a face do ceu branco azul e gris de Norwich, County Northfolk, East Anglia, O mañá íase facenso máis escura, Menos fermosa e desexable. A xente, sen presa, aparente, ía deixando as rúas valeiras Ían desaparenzo o marmurios inútiles das voces acesas E de cando en vez No meio do verán tépedo e doce Ían pasando polas rúas coches tristes e desfeitos, Dos tempos perdidos Da torpe de ciadade de Nunca na Noite. Norwich era, íase facendo, ao mesmo, A máis afastando vila de tódolas vilas Dos eidos da ledicia que alumeaban, denantes, Pasamos a creazón Dun munto torpe. O día ía cambeando, lento, torpe e estúpido. Norwich ía perdendo o seu senso ledo Ateigaban a súas rúas pantasmas nocturnos Vestidos de branco coma os algodóns brancos Máis brancos que a cor pura da neve. Que nos axudan a curar as feridas que doen constantem...

Entro lento nesta noite enteira De silenzos longos. A quietude da noite pecha, silencio continúo. A carencia da luz que alumea polo día enteiro. Entro no silencio, quedo, Durmos as derradeiras palabras pronunciadas, Pecho os meus ollos craros, Entrégome enteiro o mundo dos sonos íntimos, Sou eu un soñador constante, Que deixa a consciencia de noite, Que erga a ledicia a mañanciña, Pero pola noita queda, Esquezo enteiro, Que o Mundo enteiro, existe, Achégome as sensacións lentas e ilustres Das verbas nocturnas Que son nada máis que silencios constantes. Deitado estou nun lugar, na miña cama longa Durmindo estou en fermosos lugares, Tódolas noitas a miña xeografía cerebral Percura lugares diferentes No que vivir soñando, Nametras descanso, No fondo das noites constantes Miguel Dubois

Soave, lida flor aberto, Suspiro cálido de tépedo calor apaixoante, Cumoi da luz acesa, Linda uaga azul mariña. Onda branca bailadora comprida De sonos brancos No límte onde a onda escacha. Raiolas saores, coitelos prateados Que atravesades e os deitades No mar acendendo as esperanza das augas superficiais. Estreliñas prateadas, símmlosda ledicia lumisnosa, Que deitatas estadas na superfie do mae azul da Ría Arousa. Faros ergeiteo e brancos, A modo de fermosos muiños , Traaballores de noites longas de pesca dabondo, Ponto referente da seguridade marítima, Luz ou bermella ou verde, Ainal de navegantes en percura da oientación pertinente. A vida é unha gran viaxe en barco que comeza E remata, no límite de tódolos límetes existentes, Imos mirando o branco ronsel da vida Pola popa do barco marixeiro Que coa potencia sublime Do seu poderos motor diesel É ´mecánica que to estacismo Fai que a nave mariñeira Se mov...

Para no exceso verbal, Na absurda perda temporal De crear o que é unha máis das tontas mentiras. Edificadores de verdade falsas, Inventores da mentira necia e nociva. Mentes vengativas, alimentados polos entimentos baixos, Persóas que non admiten o debate plural, Que se pensas distinto, Eres feito nun personaxe alleo A unha comunidade a que sempre Debes pertencer. A vinganza premetida É unha torpeza total, Que amosa a mínina madurez intelectual. Unha vez feita a inútil condea, Unha vez xulgados os supostos feitos, A persóa é condeada A infamia máis absoluta Sendo iñocente ou culpable. En cuestón é ese determinado persoeiro Polo que a partires de agora, Será sempre culpable Aínda que fora presunto iñocente. Porque aínda en este estado de sentencia, Repito: en esa específica persóa, froito é da infamia mintireira. Miguel Dubois

Estar no Mundo enteiro, có Mundo e coa Vida; engadir a túa existencia anacos de felicidade, ser ti mesmo, non ser un "pantasta" inconcreta da apariencia formal, sendo a razón "aparente" andando máis cun engadido, para, de esto xeito, "tapar" o que realente eres. Penso que os engadidos externos, por unha banda son, unha política comercial que se apodera das persóas febles, e estas derradeiras, séntente máis seguras de si memas, engadindo nas súas prendas de vestir as famosa "trades - marks" marcas supostamente que aproiveitando a inseguridade e febleza do ser humano, aproveita, repito, e vende un producto determinado a un prezo altísimo o producto que o consumidor vai vestir ou calzar. A verdade que estes dirixentes do "bussiness -world", atópanse moi ledos porque ingresan cuantiosas cantidades de cartos coa man de obra moi barata, mercadoría barata para o vendedor, mais o devandito producto que ten, como non, un determinado "logo...

Luz da ledicia constante Non me falles, Aluméa os meus sonos réais, Fai do día escuro Unha constante luminosa. Habito en min mesmo e no que son Sendo, tamén, a resultante doutros froitos achegados. Faremos das nosas noites Constantes amorosas asulagadas De cumios acesos de felicidade. Abriremos as fiestras pechadas E faremos da nosa porta Un camiño ao mundo amoroso. Pasaremos as noites achegados, Apretados aos nosos corpos espidos Acesos ao cumio do gozo e do amor, E pasarán os tempos de tódolos tempos E os dous amarrados estaremos a decisión de amarse constantemente. Pasaba pertiño, da casa amorosa, un turista estranxeiro con compaña grata E díxoo a súa querida compañeira: Din , Lilliam que neste lar antigo Habita, aínda unha parella cáseque lexendaria E din que neles o amor nunca remata. Miguel Dubois.