domingo, 30 de noviembre de 2008

PARADISO PERPETUO

AMOR E DOZURA É VIVIR


Pontevedra, ao 29 de novembro de 2003



Vaise queimando o tempo constante, habitante temporal,

Do mundo permanente no que habitamos de xeito temporal.

Algún día extraño seremos invitados

A voar ao mundo do misterio absoluto.

Faremos do mundo vivido un sin mundo pasado,

Din algúns, que entraremos no tempo que nunca rematará,

Un auténtico misterio permanente,

Un interrogante indefinido.

Din un estado de felicidade perpetúa.

Oxalá o misterio interrogante,

Sexa unha verdade absoluta,

Oxalá descansemos en magníficos sonos doces.

Din os ententidos, que naquel Paradiso,

O tempo é unha mentira constante.

Din os que saben moito,

Que o sufrimento será unha quimera absoluta.

Haberá un día aínda descoñecido,

No calendario temporal,

Que descansaremos fora do espazo e o do tempo contante.

Din sabios teológos que desansaremos

O Mundo atemporal da paz constante.


MIGUEL DUBOIS

viernes, 28 de noviembre de 2008

MORTE

Ardán, Marín, ao 28 de novembro de 2008.


Acento distante, afastamento da palabra perdida,

Pérdida do que nun día foches e que o tempo indolente,

Enfriou nunha lousa fría distante e senlleira.

Os días están fríos e a choiva molla a alma derrubada,

Desonsolo da vida perdida no laio elemental.

Desconsolo do tempo perdido

Habitante do valeiro absoluto.

Que distante ficache

E que perto me atopo de tí,

Cando eres o tempo morto que non existe.

Xa non existes, pero cando che quero, meu amor,

A pesares da distanza e o afastamento.

Silenzo de lousa fría marmol perdido gris e absurdo.

Tempo de silenzo.


MIGUEL DUBOIS

POEMA PARA JAVIER

Ardán, Marín, al 28 de noviembre de 2008.


JAVIER: TE SIGO QUERIENDO.

Que evidencia más grande resulta

Están escribiendo versos agradecidos para ti.

Que agradecimiento más grande el escuche,

Que mis versos diversos son leídos

Por ti, amigo, familiar, cómplice

E médico curador de las enfermedades que duelen sin dolor físico.

Que placentero me resulta dirigirte estos versos cariñosos

A ti querido Javier. Tu no eres "alguien" temporal o pasajero

Dentro de mi vida interna y externa.

Tu eres el mismo Javier, de siempre,

Que asume los retos vitales

Con vital valentía.

Tu sabes cómo duele el dolor,

Tú sabes como duele la herida fresca.

Sigue la vida mientras sigue,

¿Cambió "algo" en nuestras vidas sumidas

A la contradicción o al descrédito?

¿Cual fue mi última palabra que sin querer

Aumentó el dolor que ya dolía?

Continúa el corazón interno amando,

Profundamente,

Y arremeto contra el odio perverso y adverso

Y afirmo que el resentimiento es una enfermedad tremenda.

Y, me dirás curardor de mentes "abstractas o indefinidadas,

Patología de unos tiempos mentalmente desordenados.

Me admito doctor Álvarez, lo que soy.

Soy así Javier: no señalo con el dedo hiriente,

No condeno nada,

Pero me acepto lo que soy.

Que locura más tremenda,

Iniciar mi huída tremenda,

Para escaparse de mi mismo.

Nada cogeré de lo que no sea mío.

Yo habito el espacio que ocupo

Que es el espacio vital que me pertenece.

Me admito , me entrego a lo que soy

Asumo mi esfuerzo como medicina social.

Por eso me gusta el espacio vital luminoso

Y el resplndor matunino de todas las mañanas

De todos los días vividos.

El pasado ya no existe,

Y el futuro es un interrogante,

Por eso vivo sólo por hoy .


MIGUEL DUBOIS

jueves, 27 de noviembre de 2008

CANCIÓN DE OUTONO

Ardán , Marín ao  27 de novembro de 2008.



              FERMOSO CANTAR DE OUTONO  BELO


O serán outonal está quedo,

Namentras unha soave sensación de absurdo silencio insolente,

Cobre a dimensión espacial do coarto no que agora estou.

A maquinaria  dunha calefacción potente

Dun fermoso colexio costeiro acomapñna

Ao silenzo acompañado da  pequeno barullo

Da máquina calefactora.

O serán carregado de fermosa ledicia,

E a luz intensa que  cobre a fermosura

Dun día frío e fermoso.

As arbres arrededor desta pequena oficiña

Amosan unha fermosura extrema.

Os pesados limóns amarelos, lindos e pendurados.

Colgan das ponlas castañas

Namentras algunhas follas amosan cores outonales

Namentras outras manteñen unha extraordianria fermosura inusual.

Verde están os campos verde de Ardán, asumindo beleza constante.

As vides durmen un sono estrano de comenzos de inverno.

Que bonito é vivir apreciando o senso fondo da suprema beleza.

Vida enteira querida amda  vida, a ti me amarrro,

Preso ao amor que eu te teño,

Miña querida vida enteira,

E que bonito é sentir  o abazar do ar outonal,

Que fermoso é sentir a auga limpa cando cae

Polo cano extenso da auga fría,

Namentres pingas brilantes,

Pequenas estreliñas terrestres,

Cintiléan cando coa lus fonda se combina

E aparecen en outono pleno,

As cores do arco da vella

E o inicio a viaxe a Fermoura Intensa

Sen salir, nunca, dela.


Vida, querida, amdada e linda vida.




                                             MIGUEL     DUBOIS

miércoles, 26 de noviembre de 2008

JORGE, CUCAS, LOÍ o SI e o SUPER DOG, tamén

FERMOSURA DUNHA FOTO FAMILIAR. Caras contentas de ledicia. Miralos coas faces sorrintes forma parte da alegría de vivir en paz. As derredeiras circunstacias cubertas dunha tristura extranxira fixo que o noso JORGE, nos abandoara. Un día nó tamén nos xunguiremos con el.Posted by Picasa

LÉMBROME DE TI NOSO JORGE

























Pontevedra, ao 26 de novembro de 2008.
LÉMBROME DE TI, NOSO JORGE
Dígoche, certamente,
Que foron tempos tan bonitos,
Tempos da infancia e da adolescencia,
Tempos ancorados no fondo da memoria
absoluta, campo absurdo para o
esquenzo.
Tempos que atopo no fondo dos vasos
valeiros de cristal groso e antigo
Tempos que vou bebendo có tempo
Que pasa, ràpidamente, e non se
detén nada, velocidad temporal,
O corazón de Jorge paróu,
Xa non bate vitalmente,
O corazón de Jorge,
Está dentro do noso corazón vivo
Que latexa coa forza da intensa vida.
El era el; somentes como el era,
Sabedes ben, que tiña lindos ollos
azuis, dous redondos mares.
Cando era tempo de verán
Levaba a pel escura,
E era home ben parecido e ledo.
O seu sorriso era unha forza máxica
E intensa que algo queriános decir.
Era como foi e nada máis,
Polas veces a súa enerxía era patente
A súa voz forte, pero era el,

Jorge Osorio, era o meu primo,
Foi agarimoso, sempre, conmigo.
Jorge cansouse de habitar o mundo
vital,
E pasa a descansar o descanso total,
Quizáves a placided máxima,
Pero dalgunha maneira, Jorge,
Está, connosco,
Eu, seu primo Miguelito da Galiza,
O fillo da tía Heléne


O fillo do tío Eugéne,
E irmán do meu querido Gonzalo,
E irmán do meu querido Genito,
Non pode esquecelo, nunca,
Dalgunha maneira sempre
está,
Agachadiño no meu corazón interno.
Aló ficaron as tremendas guerras,
Os gritos de mando,
A quietude obligatoria
Polo mandato do Señor Coronel
Da nación portuguesa.
Meu Portugal querido,
Terra de nacemento
Da miña benquerida nai,
Miña Povoa do Varzim querida,
Na Rúa da Caverneira número 5,
Unha rúa estreita detrás do edificio
amarelo
Da fábrica das Conservas de peixe
A Poveira, fábrica ergueita,
Presente e viva agora e na lembranza
Alá ficaron a casa fermosa
Dos meus queridos Tíos
O Tío Pae e a Tía Mae,
A casa do querido Pepé e da querida
Memé,
Máis seguen vivos o día poveirense
E a noite da lembranzas queridas.
Que dificil resulta esquecer o que sou incapaz
De esquecer,
Porque aínda que fisicamente marcharas , noso
Jorge
Non de marchaste de todo.
Están connosco no noso corazón interno
E vives vivindo e habitando as nosas
Memoria vivas, meu ben querido Jorge.
Miguelito.



MARCELO MARCELIÑO



 
 
 
                        Pontevedra, ao  26 de novembro de 2008.
 
 
 
            MARCELO,  NOSO  MARCELIÑO PEQUENIÑO
 
 
Pide paso ao Mundo,
 
Quere habitar, sentir e tocar.
 
E tan pequeniño tan delicado.
 
Acabe de chegar ao Mundo mortal,
 
A súa faciana pode ser unha fonte de continúa tenrrura,
 
E tan pequeniño e tan grande.
 
É ser tan pequeniño.
 
Pequeno e pícaro brasileiriño descendente da beleza ,
 
Pequerichiño  Marceliño, que grande espazo ocupas
 
Sendo, así todo tan pequerrechiño, meu Marceliño.
 
Chegache a  hencher os nosos corazóns tristes,
 
Dunha ledica máxica xeograficamente distante,
 
Mais tan perto no corazón.
 
Marceliño que aqueces os nosos corazóns,
 
Marcelo, desexarche  toda ledicia intensa.
 
Marcelo, reirás con toda a túa forza
 
Polas rúas das vilas brasileiras,
 
Fermoso pais Reises de músicas e sambas máxicas,
 
Suma fermosura física,
 
Faciana alegre meu Marceliño
 
Que cando chegares o avociño Cucas,
 
Estirarás os teus beizos pequenos
 
De punta a punta.
 
E será entón cando  avociño Cucas,
 
Non saberá que facer,
 
Ou chorar de ledicia,
 
Ou rir con todas as súas forzas.
 
Marcelo quere chamar a nosa atención.
 
O pequeniño e recén chegado Marceliño,
 
Quixera facer de todos nós fontes, ledicia pura.
 
Son Marceliño avociño Cucas
 
E doucho un biquiño pequeniño
 
Que ocupa moito.
 
Dende as terras brasileiras,
 
Avociño Cucas.
 
 
 
 
                  Miguelito.

MENTIRA

Ardán, Marín ao 26 de novembro de 2008


Elevo a tí a máxima queixa,


O laio constante de dicir a mentita súbtita.


Érgome no medio da densa néboa,


Aparezo de feito fantasmagórico,


A indencia verbal,  e o desequilibrio da verba perdida,


Duramente vas perdendo a razón quebrada,


E constrúes palabras indecentes e desequilibradas.


Non me mintas, como o fas , de cotío,


Teño unha inmensa fame de verdade incisiva,


Para calar as voces mentireiras,


E vas erguendo no discurso verbal,


Un tremendo lixo absurdo,


Namentras  vaise construido


O absurdo mundo insolidario.


O mandamento mentirás ao demáis,


Coma ao ti o fas parece ser imperativo legal.


Mundo valeiro alimentado do valeiro


É unha perda do Mundo.








                                       MIGUEL     DUBOIS

martes, 25 de noviembre de 2008

PAZ MÁXIMA

Ardán, Marín, ao 25 de novembro de 2008.



De que me falas meu amor, enteiro,

De que me falas meu ser querido,

Criatura máxica do falar sinxelo.

Habita o mundo aberto a verdade

Imprime o seu sigificado nas paredes brancas,

Onde o tapiz é a verdede da paz branca.

Branca pomba de sigificado pacifista,

Arma rota, queixume dun tiro morte.



MIGUEL DUBOIS

sábado, 22 de noviembre de 2008

CANCIÓN LONGA DE AMOR

-------Mensaje original-------
Fecha: 22/11/2008 19:21:52
Asunto: CANCIÓN LONGA DE AMOR
Pontevedra , ao 22 de novembro de 2008.
CANCIÓN LONGA DE AMOR
Amor meu, as grazas che dou por quereme tanto.
Penso eu amor, non son merecedor da finura do teu bico
íntegro.
Non son merecedor das noites lediciosas
Nas que nos afundimos nas lúas brancas e cheas,
Coma as que indica o debuxo de fondo azul e lúa branca
nevada.
Que ben estou cando contigo estou, amor lindo,
Cando perdo os sentimentos de xenrreira e odio,
Cando me libero do lixo inútil que me afunde na miserenta
Miseria humana, que tristemente me invade,
Coma unha tremenda tronada de dura invernía chuviosa.
Paso o tempo habitado de dozura a túa rente quente,
Quimo contigo as derradeiras chamas acesas de amor
enteiro.
E son eu meu amor dos amores.
En ti rematan os queixumes e prantos.
En ti nace a liberdade de amar libremente,
Para tí no mundo da invasión corporal amada.
E os tempos son deliciosos intres
De sonos reales na cotidianidade da vida.
Acudo a tí para decirche como me foi o día,
Acudo a tí para non mentirte constantemente.
Acudo a tí para que a mim me acudas,
Coa ledicia coidada do teu agarimo constante.
Meu amor, a noite comeza con inmenso amor,
E que bonito é sentir que che sego amando
No Amencer frío de novembre once.
Miguel Dubois

viernes, 21 de noviembre de 2008

TRISTURA E DEMANDA DE LIBERDADE

Ardán, Marín, ao 21 de novembro de 2008



Fiquei triste, enmudecido, totalmente, torpe,

Cando souben do teu silenzo perpetuo.

Sentín o apagado das luces íntimas.

Sentime na máis pura das derrotas.

Cando che atoperei , de novo, perdida, antre os camiños inválidos,

Onde quiteri a voz enérxica para derreter o xeo de morte tremenda.

Cando voltarán a piar os paxariños amarelos,

Cando deixarán de soar os sons da tremenda door

Que a piques estivo de desterrarme da ledicia, completamente.

Onde será o perdido lugar onde atoparei o camiño perdido.

Mais non abandóo ao dereito a liberdade persoal e colectiva.

Non deixo de ser o que debo ser.

Asumo e non presumo de mundos artificiais,

De iñoranza adequerida

Froita do abandono perpetuo.

E, a modo de berro fero e potente,

Reclamo o dereito elemental  a ser libre.


MIGUEL      DUBOIS

jueves, 20 de noviembre de 2008

PEDRA GRANÍTICA FRÍA

Pontevedra, ao 20 de novembro de 2008.



Vida querida vida enteira,

Pasas rápida  e avanzas en silencio, queda e persuasiva.

Vas deixando atrás un mundo enteiro de perfectas lembranzas.

Queimas o tempo lento, avanzas pedindo máis tempo o tempo,

As avenidas longas, e as rúas estreitas,

Fican na fisonomía da paisaxe permanente,

E nós seguimos na percura de máis tempo.

Tempo que esgota ao tempo,

Días que suman anos enteiros,

Unha vida enteira as bóas lembranzas

O tempo silencioso

Os días de troula e risa continúa.

A vida pasa e pasa

E fica fría a pedra granítica.


       MIGUEL   DUBOIS

martes, 18 de noviembre de 2008

NORTE POÉTICO PERDIDO

Ardán, Marín, 18 de novembro de 2008


Miro mundo,

Miro xente,

Miro os puntos Cardináis,

Miro como pasa a vida enteira.

Miro o pasado morto,

Vexo a indecisión do presente,

E me pregunto onde está o Norte aberto,

Onde está o futuro do Mundo enteiro.

Que ventos reanimarán ao ser humano indeciso

Das furacacáns de medo absoluto

E como atopar o Supremo Norte,

Unha vez conquerida a batalla inútil e innecesaria.


MIGUEL DUBOIS