MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

I HAVE KOWN TWO OF THESE PEOPLE FROM THE GROU..ONE OF THEM IS THE ONE OF THE LEFT IN THE FRONT AND THE OTHER IS NEXT TO THE LAST  ONE. SHE IS INFRON OF THE MAN. WE SPENT TOGUETHER DELICIOS DAYS IN IRELAND, CONCRENTLY  AT LIMERICK AND ANOTHER PLACE LIKE GALAY, DUBLIN BUT THE TIME PAS SO QUICKLY

Con todo o meu agarimo, para: Emigdio López Lamora. Benquerido doutor, hoxe, Non é un día calquera, para o Mundo de Fisterra. O tempo que suma o tempo, Fíxonos ir coñecéndonos mellor,paso a paso, Eu, querido doutor afable, Íache contando os meus sentimentos As miñas contradiccións, o meu sofrimento e a miña ledicia As millas marallas emocionáis, que me acorralaban, Me aarrodeaban coma as Murallas de Lugo O meu mundo interno e íntimo, Sumario interno incontable. Tí, atentamente, me escoitabas, Coa a túa linguaxe da facaina atenta, correcta e fixa. A mirada centrada na hestoria escoitada, Abertas as orellas, sempre. As veces, estabas sorprendido. Pola falla da incoherencia habitada en min, Ou a paisaxe espida do meu íntimo interior. As veces, o meu corazón interno, Consistía nun cúmulo constante De valeiros pasaxeiros, sen rumbo fixo. Que, tí, doutor, de xeito agradable, enchías. Escoitáste con todo o agarimo e atención, Enseñácheme a quererme polo que eu son, Me gratificaches bon...

Din que non ocorre pola sorpresa temida. Din que é feito premedidato, froito da envexa, E o poder dos baixos instintos humanos imperantes. Din que se invieten os termos habidos, Din que aquelo que é negativo é positivo, E din ,por se as caso, que o positiva é unha perda temporal continúa. Din que din que dixeron, que todo vale con tal De propollerse os fines pensados e premeditados. Din que que é como unha política mintireira e miserenta. Din que minten dabondo e non lles importan, porque Din que máis dolida queda a presa. Din que hai ser severo, firme e persuasivo. Din que Don, Din, Don, Din.. Din que convertírose en seres absurdos, Din que non practican a democracia interna. E Din, Don, Din, Don... Din que son coma campanas tolas desafinadas. Din que pouco ao pouco, Vanse desfacendo, coma o vento inerte.

Todo lento e inútil, na distancia turbia. Unha verdade a medias, unha mentira enteira O latexo lento e desestructurado, Dun ser sufrindo o tremendo sufrindo. Non estou e me atopo, La livianidade do tempo vivido, Na filosófia inútil do absurdo. Que tremendo debate entre, A utilidad necesitada E a inutilidade persistente. Sufrir porque queren deixar O mundo vivido Desvanerse nun sono liviano. E tremendo cargado de verdade inmensa. Irase sen pedir permiso. Miguel Dubois

Suporía, tal vez a noite de día. Suporía non estar, estando. Suporía un silenzo mortífero de balas asasinas. Suporía, poño por caso, que a verdade fora mentira. Suporía que a fermosura fora fonda fealdada. Suporía un Mundo se ter que supor nada. Suporía que a morte fora a vida. Suporía que o vento queimara o ar limpo. Suporía que a tolemia fora un roubo a cabalidade. Suporía que a tristura frustante fora ledicia absuda. Suporía unha lúa brilante e cobarde No medio da noite pecha cando os traidores bailan. Suporía un mencer doce sosegado e lene. Suporía, sen no querelo, o fin de todo sufrimento. Miguel Dubois.

Porque o derradeiro suspiro do día vivido É coma unha constante absurda inaudita, Que remata no máis abusrdo sen sentido? Porque aquecemos as nosas mans frías Ao carón da chacharela acesa, Facendo do frío perdido Unha ilusión verdadeira? Xúngome a ti, no bon e no malo, No día aceso e no escuro da noita pecha. Son contigo os dous que somos xuntos, Que sentido ten o Mundo sen a túa presenza? Asulagas meu pensar enteiro, Botas fora de min os medos escuros Fas de mi un Mundo enteiro De luces brilantes e puras Que derreten a parte escura do meu ser. Miguel Dubois

Quérese, tanto e sempre, No afastamento das Illas Perdidas, Quéroche, perto e tanto, Na distancia dun bico, perfectamente, bicado. Darche agarimosamente, un cacho de bica quente, Agacherme ao teu carón, moi agachadiño Ao carón do teu corpo perfecto, A carón do teu espíritu soave, A delicia de estar, sempre, contigo, E cando marchas cedo de mañanciña, Sentirte no interior de min, Achegada ao que son Tal como ti me aceptas, Non ben que procuro facer Ou no mal que, equivocadamente, fago. Son coma un camo de esperanza fertil Ti eres o futuro da fertilidade íntegra, Eres toda, enteira tí Pola noite longa E na perfección do día ben vivido. Que delicia tan maravillosa Resúltame as ondas do mar milenario A túa querida beira bendita. Bendita sexa a luz que nós alumea Polos camiños longos desta vida incompleta, E chegará o comenzo dunha noite longa, Chea de ledicia na que Ei hei de amar ata o fin De tódolos noites, meu amor. Miguel Dubo...