POR Tí, EMIGDIO LÓPEZ LAMORA.
Emigdio López Lamora.
Benquerido doutor, hoxe,
Non é un día calquera, para o Mundo de Fisterra.
O tempo que suma o tempo,
Fíxonos ir coñecéndonos mellor,paso a paso,
Eu, querido doutor afable,
Íache contando os meus sentimentos
As miñas contradiccións, o meu sofrimento e a miña ledicia
As millas marallas emocionáis, que me acorralaban,
Me aarrodeaban coma as Murallas de Lugo
O meu mundo interno e íntimo,
Sumario interno incontable.
Tí, atentamente, me escoitabas,
Coa a túa linguaxe da facaina atenta, correcta e fixa.
A mirada centrada na hestoria escoitada,
Abertas as orellas, sempre.
As veces, estabas sorprendido.
Pola falla da incoherencia habitada en min,
Ou a paisaxe espida do meu íntimo interior.
As veces, o meu corazón interno,
Consistía nun cúmulo constante
De valeiros pasaxeiros, sen rumbo fixo.
Que, tí, doutor, de xeito agradable, enchías.
Escoitáste con todo o agarimo e atención,
Enseñácheme a quererme polo que eu son,
Me gratificaches bondadosamente,
Encendeche no meu corazón novo
Unha luceciña pequena de amor constante,
Doutor, segue acesa,
Igoal que o lume das antigas artesas,
Agora, emprendes rumbo a outra vila,
Non moi nlonxana por certo, pero fortemente bela e luminosa
Parés que quixeras retornar
Aos teus orixes pasados e queridos,
Achegarte aos tempos do máis remoto pasado.
O Atlántico visible, será o gran Oceáno belo
Que fará máis bela a beleza da Ría Fermosa.
Pero sei, meu amigo, Emigdio,
Que seguirás dando amor quente que dabondo gratifica,
Saberéi e nono dubido, que dos corazóns fríos,
Faras cacharelas fermosas unha praia aberta no
Verán luminoso e puro.
Andamos sen fachenda e presunción,
Porque queremos ser sencillos,
E de facer as mentes sufridoras,
Corazóns ledos e fermosos.
Por eso, Emigdio, eres moi humano,
Grandemente, por virtud grande e fermosa.
Tes grande capacidade de darlle vida enteira,
Ao que non ten interese pola vida rota.
Ti que animas ao que sofre,
Ao que lle doi seu interior íntimo e discreto.
A súa, propia, incomprensión
E a allea, tamén.
Segue dándolle folgos completos
Á aqueles que os necesiten.
Non te consumas na estúpida vanagloria,
Ataque o mal do mellor xeito posible.
Pero, eu, sempre, te levarei conmigo
No meu interior, no meu corazón interno e pequeno.
Terei presente a túa forma de ser humana e grata.
O teu saber estar, o dar amor gratuito e sen esforzo, quizáves
Para facer das nosas mentes tristes,
Lugares perfectos para a convivencia fermosa.
Vaste, fisicamente, mais non te vas,
De todo.
Miguel Dubois
Comentarios