MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

PRAIA DE RONS. Cantos anos, mellor veráns enteiros vividos, Neste fermoso lugar de Rons, Nome aristocrático, Península de Cantodorxo. Euforia iifantil, choro de un neno loiro Ou de cabelo negro coma o carbón daquelas caldeiras Xa inexistentes, Caldeiras da lembranza E o fume da gran chaminea ríxida e longa , Inexistente chaminea ergueita. As mullleres vestidas en verdes mandiles Escritos seus nomes en letras bermellas Ían a fábrica conserveira, Limpaban o peixe coidadosamente, Sen axuda de máquinas automáticas, Ían enlatando o peixe nos envases prateados E o aceite andaluz das olivas de Xaén Mollaban o alimento froito do mar de Arousa, Ou de mares alleos a esta fermosa Ría da Beleza, Na que durma tranquila e leda A Illa da Arousa. Tempos da miña nenez querida, Julio, Fofi, Mari-Glori, Clemente, Quitita, Arturo, José, Perico, Lisi, Cecilia, Pepa, Antonio, Gloria, Adriana, Agustín, Paquita, Clemente Pai, Carlos, Nocha, Ricardo, Virginia,...

BELEZA DUNHA NOITE DE VERÁN. Sálvora Illa dos deuses marítimos ao fondo. Maravillosa Ría de Arousa, Verán nouturno, San Vicente de O Grove, Barcos pescando dabondo e continuo E no teito do ceu unha estrela sorprende e brilante, Un astro maravilloso Que afunde a noite enteira Nun ton de dourados fermosos. Cons e pequenas Illas de Cons. Naturazeza maravillosa, Dende San Vicente de O Grove. Delirio delicado dunha Naturza perfecta e nocturna. Miguel Dubois

Martelo duro, pum, pum, pum...plam.. Forza to traballo forte e forte. Dame o pan merecedor. Martelo que bate con todo a rabia posible, Plam, plam, pla... Dureza suprema e calculada. Ferro cambeante, Fragua ardente, Forza exacta, Sudor da fronte, ferreiro forte, Traballa na fragua, do calor intenso, Intenso calor e forza dun ferreiro forte, Golpe constante, Golpe fixo, Ferro moldeable, Plin, plin, plin.. O sudor é calido e costante, Toda a forza suprema, leva no seu brazo forte. Plon, plon, polon... Ferreiro, fragua, ferramenta, forza... No taller da fragua ardente, O ferreiro moldea ferros antes tesos. Figuras fermosas esculpe, Pezas arranxa a destra e sinistra. Ferreiro do ferro da Rúa do Ferrol, Construo sonos quentes de ferro A un razoable prezo. Miguel Dubois

Enteiro, sempre, a tí. Na friaxe da mañá de invernía, contigo. Ao logo do día mundano, a túa rente constante. Deitado na noite enteira, asulagado antre o teu peito branco. No límite de tódolos amores posibles, sempre contigo. Non me persigues, non, é certo, E eu non te persigo, Estamos xuntos por todo amor querido, Sen trabucos absurdos, Sen palabras ferintes, Ao mediodía solar, Ou na medianoite, A lus dunha vela branca, Amarrados os dous, Achegados ao gran arte de amar, Estou contigo, porque te quero tanto e moito. Quéroche os días ateigados de amargo sudor inútil, Ou os días trites de bágoas constantos. Sufrir. Sempre contigo estou, a túa rente, Aínda, meu amor, que non estes Na túa presenza física Que me amarro a tí Cunha aperta de amor desesperado. Aberta está a fiestra de cadradiños verdes, Fóra caen as primeiras pingas do outono, E na túa boca caen os primeriros bicos da mañá, lene e doce. Miguel ...

A luz enteira do grande astro solar, Facía a mañá máis linda e fermosa. Ao mesmo tempo nubes escuras, dor ferida, Ián cubrindo a face do ceu branco azul e gris de Norwich, County Northfolk, East Anglia, O mañá íase facenso máis escura, Menos fermosa e desexable. A xente, sen presa, aparente, ía deixando as rúas valeiras Ían desaparenzo o marmurios inútiles das voces acesas E de cando en vez No meio do verán tépedo e doce Ían pasando polas rúas coches tristes e desfeitos, Dos tempos perdidos Da torpe de ciadade de Nunca na Noite. Norwich era, íase facendo, ao mesmo, A máis afastando vila de tódolas vilas Dos eidos da ledicia que alumeaban, denantes, Pasamos a creazón Dun munto torpe. O día ía cambeando, lento, torpe e estúpido. Norwich ía perdendo o seu senso ledo Ateigaban a súas rúas pantasmas nocturnos Vestidos de branco coma os algodóns brancos Máis brancos que a cor pura da neve. Que nos axudan a curar as feridas que doen constantem...

Entro lento nesta noite enteira De silenzos longos. A quietude da noite pecha, silencio continúo. A carencia da luz que alumea polo día enteiro. Entro no silencio, quedo, Durmos as derradeiras palabras pronunciadas, Pecho os meus ollos craros, Entrégome enteiro o mundo dos sonos íntimos, Sou eu un soñador constante, Que deixa a consciencia de noite, Que erga a ledicia a mañanciña, Pero pola noita queda, Esquezo enteiro, Que o Mundo enteiro, existe, Achégome as sensacións lentas e ilustres Das verbas nocturnas Que son nada máis que silencios constantes. Deitado estou nun lugar, na miña cama longa Durmindo estou en fermosos lugares, Tódolas noitas a miña xeografía cerebral Percura lugares diferentes No que vivir soñando, Nametras descanso, No fondo das noites constantes Miguel Dubois

Soave, lida flor aberto, Suspiro cálido de tépedo calor apaixoante, Cumoi da luz acesa, Linda uaga azul mariña. Onda branca bailadora comprida De sonos brancos No límte onde a onda escacha. Raiolas saores, coitelos prateados Que atravesades e os deitades No mar acendendo as esperanza das augas superficiais. Estreliñas prateadas, símmlosda ledicia lumisnosa, Que deitatas estadas na superfie do mae azul da Ría Arousa. Faros ergeiteo e brancos, A modo de fermosos muiños , Traaballores de noites longas de pesca dabondo, Ponto referente da seguridade marítima, Luz ou bermella ou verde, Ainal de navegantes en percura da oientación pertinente. A vida é unha gran viaxe en barco que comeza E remata, no límite de tódolos límetes existentes, Imos mirando o branco ronsel da vida Pola popa do barco marixeiro Que coa potencia sublime Do seu poderos motor diesel É ´mecánica que to estacismo Fai que a nave mariñeira Se mov...