MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

Quixera andar ceibo e tranquilo Polos camiños da vida, Vivir aspirando o ar fresco dunha mañá de primavera. Quixera achegarme a constante beleza das flores amarelas e bermellas Achegarme a esencia do teu ser íntimo e grato, Facer da vida unha constante fervenza da felicidade, Achegarme a tí, meu amor, Cando o día morre e se achega a noite negra, Amarte con todas as miñas forzas da vida Que a vida me dá para se home feliz constante E ao traveso do curso da miña voz feble Embarcache no mundo da tranquilidade constante, Apagar as cataclimos e as guerras inútiles Convertir ao ser humano en home feliz En muller leda. Facer das mañás luminosos Fontes de felicidade constante, Darme de conta que o amor vive a miña rente, Achegado a miña beira, Como describir esta sensación bela Que me asulaga nun mundo con sentimento. Apagaremos as derradeiras fogueras da dor E faremos da vida O tempo para vivir gustosatenme. Miguel Dubois

O castigo de medo fometando Vai pechando as portas abertas Camiño da liberdade concreta, Aquela libertade que toca no exacto intre De liberarme conmego mesmo, De atoparme, totalmente e absollutamente, Quedar espido e así ceibo enteiro, Da pesada carga que pesa e que doe dabondo .Que inmemsa palabra sigifica o verbo "amar" Amar enteiro no sentido máis puro da palabra. A vida corre bulindo, non descanasa, As veces coma un cabalo negro e tolo e tremendo Que arrinca valados inútiles En momentos da rabia contida. Non me deixes orfo de amor, Nada son sen esta fermosaa verba, E os campos están ceibos e verdes Namentras atraveso os campos da bela e fermosa Inglaterra, Nun longo tren de múltiples vagóns, County Nolkfolk, Norwich, E a lus alumea us currunchos escuros e dementes Dos intres tristes sen sentido, absttacto e inútil Libérame da ameaza asoballande, Meu Deus, Meu Amigo, Libérame do mundo pamplineiro Da palabra falsa E da men...

POR FAVOR, LECTOR/ORA: BÓTAME UNHA OLLADA. Complicación en vida Moitas veces, ao meu parecer, somos auténticos loros parlantes, ou maquinas parlanchinas , que de certo chinés non falamos pero , certamente, saberemos dar o que temos que dar para dese xeito ser correspondidos? Non estaremos pidindo demáis? Porque, sempre pidimos, esiximos e insultamos e non damos? Somos xustos cando condeamos ou f erimos?Lémbrome dun artigo escrito no diarió "El País" por Joaquín Estefanía, que, en xeral, dito artigo afirmaba, con certitude que o noso país medrou e de xeito grande, colocándose nos primeiros postos da economía mundial, oitavo, concretamente, cando xa cantos anos que deixamos o noso, total, aillamento do resto do Europa e nos introduxemos dentro dos circuitos económicos máis importantes. Dito ésto: medramos, tamén, na cordura, no sentido común, nos dereitos fundamentáis dos cidadans, dereitos humáns, ou pola contra involucionamos nas nosas conductas, facéndonos seres egoit...

Palabra agachada na palabra, Palabra exacta e concisa, Versos famentos da verdade agachada, Palabra apurada sen senso, Palabra hoca, necedad continúa, Perda de tempo concreto. Voz perdida da ledicia vital Cumio da ledicia Na linguaxe intantil. Palabra torpe inconexa, Balbucear as primeiras palabras No mundo universal multilingue, Palabra exacta para cada obxeto observado, Palabra comprensiva, cúmulo dun delirio absurdo, Ledicia das súas pequenas facianas, Expresivas, grandes ou pequenas, Mundo infantil ledo e constante, Que maior fermosura Que ensinar aos meniños máxicos Que queren saber como se di O seu propio nome concreto. Mundo inocente, Minúsculos homiños e mulleriñas. Mundo do futuro, Futuro incerto, inexacto e interrogante, Nenos e nenas, mundo vindeiro Disfrutade dos anos da vosa nenez pasaxeira, Sede o centro de atención máis fermoso Da enteira existencia. E o tempo irá pasando, lento ou rápido Iranse escribindo máis anos de hestoria engadida Uns colleremos a derradeiro camiño...

O mundo soave da luz Dun día de setembro perdido Alumea cor escuro da noitiña Que esquece a función, elemental Do verbo amar; O querer ser sen engadidos Ou pertenzas alleas, Que non son propiedad do que escribe. Vivo perto da lus de setembro que cáseque morre, Esquecendo a ledicia dun verán máis, Dun verán nas terras estranxeiras De lingoexe diferente. Aló ficaron lembranzas belas, Carregadas de beleza propia Dun país xeneroso en economía Con grandes diferenzas No status sociais existentes. Vexetación fermoso e verde Árbores asulagadas e ateigados de beleza suma e constante. Casas grandes e fermosas Que lembran os tempos daquela do Bristish Empire Ou Imperio Británico. Todo un gran parque de arquitectura luxosa Onde non se malgastaban cartos Naquela sociedade victoriana. A Capital é fermosa Aínda máis fermoso é A mistura de cores da pel de xentes diversas. Formigueros humáns ateigan as rúas londinenses e de súperto, coma sen...

Non teñas medo Afronta valentemente o teu, Sempre o teu. Que ninguén faga de ti Un farrapo bello, Coma se foras alguén inútil. Non dubides dabondo. Toma a decisión constructiva. Dermanda o respecto merecente Sé, sempre, ti mesmo. Non invadas o campo alleo, Pero esixe o mínimo para a convivecia saludable. Rexeita o tratamento imperativo Antre seres semellantes. Esixe nada máis o que debes esixir. Non ten vendas por dous patacos suxos ou limpos. Ergue a testa, camiña sen medo, Sendo o que ti eres: ti. Son o que son, e non O que outros queran que eu sexa. Non soporto a mentira cotiá Non soporto as conductas covardes Non soporto os sorrisos falsos Que nada me din, Nada máis cunha expresión absurda Da linguaxe da faciana sorrinte Que pola banda datrás apuñala a verdade oculta Do momento do sorriso, E aquel rostro grato se metamorfosea En palabras ferintes Que invaden o campo alleo. Que miseria delirante De palabras torpes e hocas É o vación constante De non atoparse asemesmo. É o laio que n...

De súpeto, a xeito de estrépito E mágoa tremenda Xenerouse un mundo absurdo Desconsolante, perdido no meio da xenreira premeditada. Vanidosamente có rostro perdido En meio de absurdas verbas saían daquela fiestra confusa Un desbarre absurdo e imperativo. Eisí "algo", commo un anaco de rabia valdía. Que mágoa, ser froito inmaduro Da máis absurda imprudenza. Que absurdo acto precocenbibo No meio dunha inmadurez intelectual tremenda. Que medo con tan pouca inmadurez acumulada No paso dos anos vividos con amor case sempre E polo odio promovido polo ser calado, Que vai mintindo nas sombras da noite escura, Canto a vida podería ser unha Un canto constante de enteira delicia . Miguel Dubois