LEDICIA DE VIVIR.

Quixera andar ceibo e tranquilo

Polos camiños da vida,

Vivir aspirando o ar fresco dunha mañá de primavera.

Quixera achegarme a constante beleza das flores amarelas e bermellas

Achegarme a esencia do teu ser íntimo e grato,

Facer da vida unha constante fervenza da felicidade,

Achegarme a tí, meu amor,

Cando o día morre e se achega a noite negra,

Amarte con todas as miñas forzas da vida

Que a vida me dá para se home feliz constante

E ao traveso do curso da miña voz feble

Embarcache no mundo da tranquilidade constante,

Apagar as cataclimos e as guerras inútiles

Convertir ao ser humano en home feliz

En muller leda.

Facer das mañás luminosos

Fontes de felicidade constante,

Darme de conta que o amor vive a miña rente,

Achegado a miña beira,

Como describir esta sensación bela

Que me asulaga nun mundo con sentimento.

Apagaremos as derradeiras fogueras da dor

E faremos da vida

O tempo para vivir gustosatenme.



Miguel Dubois