MUNDO de FISTERRA. OCÉANO LIBRE, http://mundodefisterra.blogspot.com

O mundo soave da luz Dun día de setembro perdido Alumea cor escuro da noitiña Que esquece a función, elemental Do verbo amar; O querer ser sen engadidos Ou pertenzas alleas, Que non son propiedad do que escribe. Vivo perto da lus de setembro que cáseque morre, Esquecendo a ledicia dun verán máis, Dun verán nas terras estranxeiras De lingoexe diferente. Aló ficaron lembranzas belas, Carregadas de beleza propia Dun país xeneroso en economía Con grandes diferenzas No status sociais existentes. Vexetación fermoso e verde Árbores asulagadas e ateigados de beleza suma e constante. Casas grandes e fermosas Que lembran os tempos daquela do Bristish Empire Ou Imperio Británico. Todo un gran parque de arquitectura luxosa Onde non se malgastaban cartos Naquela sociedade victoriana. A Capital é fermosa Aínda máis fermoso é A mistura de cores da pel de xentes diversas. Formigueros humáns ateigan as rúas londinenses e de súperto, coma sen...

Non teñas medo Afronta valentemente o teu, Sempre o teu. Que ninguén faga de ti Un farrapo bello, Coma se foras alguén inútil. Non dubides dabondo. Toma a decisión constructiva. Dermanda o respecto merecente Sé, sempre, ti mesmo. Non invadas o campo alleo, Pero esixe o mínimo para a convivecia saludable. Rexeita o tratamento imperativo Antre seres semellantes. Esixe nada máis o que debes esixir. Non ten vendas por dous patacos suxos ou limpos. Ergue a testa, camiña sen medo, Sendo o que ti eres: ti. Son o que son, e non O que outros queran que eu sexa. Non soporto a mentira cotiá Non soporto as conductas covardes Non soporto os sorrisos falsos Que nada me din, Nada máis cunha expresión absurda Da linguaxe da faciana sorrinte Que pola banda datrás apuñala a verdade oculta Do momento do sorriso, E aquel rostro grato se metamorfosea En palabras ferintes Que invaden o campo alleo. Que miseria delirante De palabras torpes e hocas É o vación constante De non atoparse asemesmo. É o laio que n...

De súpeto, a xeito de estrépito E mágoa tremenda Xenerouse un mundo absurdo Desconsolante, perdido no meio da xenreira premeditada. Vanidosamente có rostro perdido En meio de absurdas verbas saían daquela fiestra confusa Un desbarre absurdo e imperativo. Eisí "algo", commo un anaco de rabia valdía. Que mágoa, ser froito inmaduro Da máis absurda imprudenza. Que absurdo acto precocenbibo No meio dunha inmadurez intelectual tremenda. Que medo con tan pouca inmadurez acumulada No paso dos anos vividos con amor case sempre E polo odio promovido polo ser calado, Que vai mintindo nas sombras da noite escura, Canto a vida podería ser unha Un canto constante de enteira delicia . Miguel Dubois

Trátame coma son, Mais non o que ti crees que eu son. Trátame con agarimo doce, Utiliza a verbe certa, Non deformes o campo de verdade. Asume o que tes que asumir. Ocupa o lugar correspendente, Ao lugar que ocupas, Non inventes o que xa se inventou. Non xeneres o inxenerable. Acepto ao teu mundo propio Non te afastes do que ti eres. Asume a túa propia vivenza O que ti eres e o que ti te debes ser, Non finxas o que non podes ser. Sé tí mesmo e ren máis que ti. Acepta a túa vedade íntegra e enteira, Non te ateigues do medo infundado. Non xeneres discordia. Non me fagas decir as palabras prohibidas . Deixa que no xardín do teu íntimo cor, Se xenere unha fervenza continúa De bós sentimentos, Carregados de amor sinceiro. Non xemas cunha linguaxe inintelixible. Xenera fontes de auga crara e limpa. A area está crara cáseque branca, E nos meus beizos introduzo As primeiras pingas deliciosas Do líquido máxico. Sé, todo polo gra...

Mágoa, polas palabras torpes Firan os sentimentos alleos. Que mágoa máis grande Ter que alimentarse da torpeza Sumida nunha venganza absurda de palabras inútiles. Grazas por danarme os meus sentimentos, Porque grazas a tí son máis forte. Que mágoa é medrar por mor Da dor allea, Mais o dano que me achegas Faime ser máis home. Que mágoa máis grande, As verbas tortas As miradas tremendas Que mágoa máis grande É ser coma eres tí, Daríame pena ser Coma ti eres A venganza non é boa E a mentira É unha constante presa temporal E non están os tempos Para perdelo tempo En absurdas filosofías Que firen os sentimentos alleos. Que mágos. Miguel.

Pontevedra, ao 8 de setembro de 2008 Habito no mundo enteiro Para habitalo enteiro. Habito en ti enteira, Para posuir teu amor enteiro. Habito e vivo, contra vento e maré. Habito no mundo porque estou no mundo enteiro. Para habitalo enteiro. En cada segundo En cada intre perdido No habitáculo do tempo tremendo. Estou eiquí para quererte tanto, E perdelas horas enteiras nos teus beizos amorosas. Habito no mundo enteiro Para estar máis perto de tí, Da quentura e da chama do amor aceso. Que lento serán de amor me asulaga A rente da calor reverenciada. Ouh amor de amores de tódolos amores concretos e abstractos As noites mouras, Convírtense en días de plena luz Débome a túa fermosura permanente. Débome a tí enteira no enteiro mundo, concreto e abstracto. Miguel Dubois.

Pontevedra, ao 8 de setembro de 2008 Anuncio despacio o paso do tempo lento, Habito, sempre, o espazo correspondente, Medito, fondamente, o fondo do meu princio