AMOR SUPREMO
Pontevedra, ao 8 de setembro de 2008
Habito no mundo enteiro
Para habitalo enteiro.
Habito en ti enteira,
Para posuir teu amor enteiro.
Habito e vivo, contra vento e maré.
Habito no mundo porque estou no mundo enteiro.
Para habitalo enteiro.
En cada segundo
En cada intre perdido
No habitáculo do tempo tremendo.
Estou eiquí para quererte tanto,
E perdelas horas enteiras nos teus beizos amorosas.
Habito no mundo enteiro
Para estar máis perto de tí,
Da quentura e da chama do amor aceso.
Que lento serán de amor me asulaga
A rente da calor reverenciada.
Ouh amor de amores
de tódolos amores concretos e abstractos
As noites mouras,
Convírtense en días de plena luz
Débome a túa fermosura permanente.
Débome a tí enteira no enteiro mundo, concreto e abstracto.
Miguel Dubois.
Habito no mundo enteiro
Para habitalo enteiro.
Habito en ti enteira,
Para posuir teu amor enteiro.
Habito e vivo, contra vento e maré.
Habito no mundo porque estou no mundo enteiro.
Para habitalo enteiro.
En cada segundo
En cada intre perdido
No habitáculo do tempo tremendo.
Estou eiquí para quererte tanto,
E perdelas horas enteiras nos teus beizos amorosas.
Habito no mundo enteiro
Para estar máis perto de tí,
Da quentura e da chama do amor aceso.
Que lento serán de amor me asulaga
A rente da calor reverenciada.
Ouh amor de amores
de tódolos amores concretos e abstractos
As noites mouras,
Convírtense en días de plena luz
Débome a túa fermosura permanente.
Débome a tí enteira no enteiro mundo, concreto e abstracto.
Miguel Dubois.
Comentarios