Entradas

ULA BRÚXULA?

Pontevedra, ao 8 de marzo de 2008. ULA BRÚXULA? Érguete do teu sono esquencido, amada liberdade, Érguete da constante mentira verdade constante e efímera. meu bon amigo, afirmo que a verdade é efímera, unha constante fervenza de ocultas mentiras, que de canto en vez amosan a hipocresía constante da verdade disfrazada por un cúmulo de froitos convintes por decreto lei. Os escearios están ateigados de excelentes actores namentras o senso verosimil é convertido na desidia constante. Parece coma se todo for, a unha nada constante. Parece que a verdade for a coma un barco que o rumbo perdera, no meio da tormenta absurda das palabras valeiras e hocas; daquelas mentiras que firen dabondo e constamente. Coma atopar o rumbo, amada brúxula coma atopar o Norte no meio da constante dimensión absurda da palabra deformada. Ula roseira dos v...

DO NOT HATE ME. PLEASE BE QUITED

Pontevedra, 20th April 2008. Do not hate me. Please be quieted. Do not lose your heads, with unfulfil thoughts vain thoughts. Make your own entire live , with all your sense of love. I am the opposer violence's enemy. I am the weapons' opposer. Why do not think at the beginning to the day with your fair ideas, about the power of a kiss? And why soldiers give up the Country by the lost causes of mercilessly wars? Give up guns, give up hate, keep on living enjoy the sun shining, and look quietly the red sunset over the quiet Ocean. Everything could be different, with love, and the desire of peace. Do not kill your enemy, your enemy, sometimes, could be your perfect teacher. and one day, perhaps, and the end of all the possible ends, we are going to live, the joy of beauty. and the dust of the deserts could be the end ...

UNIVERSITY OF EAST ANGLIA AND POETRY

UNIVERSITY OF EAST ANGLIA. Ao día 6 de xulio de 2008 Que doce pracer significa Acollerme o ritmo do silenzo lento. Non son ren sen bágoas derramadas, De amor enteiro, Silenzo do silenzo de todolos silenzos habidos. Fálame de coma rematar Do absurdo silenzo don sen amor. Que fonda tristura me asulaga O predominio da inxustiza. Ser humano auténtico, Ser humano home, Ser hamano muller, U-los dereitos derretedos, Coma manteiga branca Nunha tixola tremenda do fondo negro. A vida pasa como un lóstrego perdido No absurdo da noite da vida. Vanse queimando os amores, Amores de manteiga amarela, O Mundo enteiro xira Sobre uns persoeiros absurdos Armados de tremendas armas mortíferas. O lobo negro na noite moura, Oubea lento ao ritmo do frío E os habitantes do lares mouros, Demandan xustiza para Aqueles deserdados do amor. A manteiga énchesa da cor mais moura E un silenzo de armas blancas Que corten docemente as cordas Amarradas da prisión vital Dunha liberdade roubada. Agora habitaremos no mundo...

A MESTRA, POEMA ESCRITO POR MIGUEL DUBOIS

UNIVERSITY OF EAST ANGLIA. 10 de xulio de 2008. De que lugar oculto xurden as túas palabras amorosas. Ámoche enteira no Mundo Enteiro, e para o mundo anónimo que non da dividendos en Wall Street. De que maneira torpe e absurda xúngome ao disturbio emocional da tontería e da total insoliradiedade. O mundo astuto, o mundo redondo, fae constamente negocios redondos. E nas esquinas das rúas carregadas de escaparates cheos, hai un home preso da pobreza, extendendo a súa man necesitada. Pido a palabra ceiba, no conxuro das bruxas, e nos parlamentos anónimos, namentras as vasoiras de palla limpian os restos de inmundicia. Que pena e supor un mundo dividido, que pena dicir teño e non dou, Que pena a arma mortífera, Que pena o terror da morte, e no laio da tarde furiosa, vai dando paso a unha noite moura de lembranzas de morte absurda. Queixume de vento furacano, ...

SOLEDAD CON SILENCIOS

Sabía de la soledad del silencio, Silencio diurno Palabras insonoras y huecas, Gemidos difusos Que invaden El aire irrespirable De los cigarrillos encendidos. Aborrecí las palabras absurdas Las mentiras justificadas y cotidianas. Cuando me di cuenta Por todo lo escrito Me di cuenta Que los atardeceres rojos Eran cada día Más bonitos, Más profundos. Miguel Dubois.

TANTO AMOR HABIDO

Tanto amor habido Dénde unha noita aberta A lúa luminosa Con ceo estrelado e brilante Con luz da lembranza tida, Nos intres dubidosos Nos que a noite abrangue enteira O interrogante enteiro Dunha vida vivida de sinceira ilusión. Espero de vagar o abrente hermoso Os primeiros raios da mañá Que anuncian a decadencia Dos lugares escures A supervivencia da fonda luz. II Canto quixen os amados lugares Da querida terra O mar batendo con forza tremenda Na ecuciación constante D tempo vivido. III Amada Terra Terra amada. Lugar do poeta esquecido Queixume duma rama ferida, Vento forte Furacán do medo Vento tolo, depiadado, insentanto, Tremendo e absurdo. Absurdo delirar Do paxaro ferico de morte. Mascato sangrante Enriba dunha rocha bermella. Que canto inútil! Que sensación mortífera! Terra ferida, corazón amado Dona namorada dun príncipe temerario. Rei temeroso Raiña absurda Reino ferido, cabalo negro galloupa con forza na brilantez do día. Fon...

ROSAS AMARILLAS

ROSAS AMARILLAS. Pontevedra, 29 de agosto de 2003. Cuanto te quise y cuanto no te quise. Te quise desnuda en el alba naciente Te quise muerta de amor en los mediodías absurdos. Todo mi amor se desprendía de mis palabras preñadas de mañana en cinta, absorta ante la belleza existente, lejos de las fuentes del miedo y de la muerte. Todo mi amor permanente dibujado en el cielo azul, en el mar verde, y en tus ojos negros que parecen perderse como miradas extrávicas en busca de algún amor perdido en una batalla falsa en la que los aguerridos soldados eran tremendos besos que hacían de mis rojos labios, ventosas permanentes adheridas a tu boca hambrienta de profundo amor. Por un momento absurdo creí perder el rumbo establecido por mis absurdos besos. Pero con gran arrogancia te pusiste firme, derecha y no supe sí eras estatua pétrea o hermosa mujer viva. Volví a perderme en mi mismo, volví a perderme en ti misma. Inundaste con tremenda fuerza la luz de la habitación verde. Todo pare...